ΕΝΑΕΡΙΑ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Μια κουρτίνα.
Ούτε καν μια ατσάλινη πόρτα
ή μια τάφρος με κροκοδείλους
όπως βλέπαμε παλιά στο σινεμά
ή, έστω, μια δέσμη με υπέρυθρες ακτίνες.
Μια απλή κουρτίνα χωρίζει
τα υποψήφια «αθώα θύματα»
από τους «τυχερούς επιζώντες»
Και βέβαια, ένα ποτήρι σαμπάνια,
καλό φαγητό
κι αναπαυτικά καθίσματα.
Η ταξική διαστρωμάτωση,
αν και πυραμιδοειδής
επεικονίζεται ορίζοντας
Μια παράξενη ομοιότητα με τα νεκροταφεία.
Πλησιάζει η σειρά μου
Η επιλογή μοιάζει προδιαγεγραμμένης
«Business ή economy;»

*

OBSESSIVE COMPULSIVE DISORDER

Αναρωτιέμαι αν έσβησα το φως
πριν κλείσω την πόρτα.
Όμως είδα το σκοτάδι
όταν μέτρησα τρεις φορές
πριν κλειδώσω.
Κι αυτή η ενοχλητική φαγούρα
δεν λέει να μ’ αφήσει.
Ανοίκειες σκέψεις
βασανίζουν το μυαλό μου.
Ίσως να μπορούσα να τις διώξω
βάζοντας τα βιβλία σε τάξη
Μα πρώτα πρέπει
να πλύνω τα χέρια μου
Τα έχω πλύνει πενήντα φορές
από το πρωί αλλά
δεν λένε να καθαρίσουν.
Αισθάνομαι μια αδιόρατη απειλή.
Έχω μαζέψει τόσο πράγματα εδώ μέσα,
τι θα τα κάνω;
Θα κάνω τέσσερα βήματα
μέχρι την κουζίνα.
Είναι η ώρα
Χλωμιπραμίνη.

*Από τη συλλογή “Ο ήχος της απώλειας”, εκδ. Βαχικόν, 2024.