Του γκρεμού

Τελικά έπρεπε να πιω πολύ
για να καταλάβω
πως
η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά
όπως έγραψε ο Max Potter
πως
η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση
όπως άκουσα να λέει ο Bukowski.

Τελικά έπρεπε να πιω πολύ
για να καταλάβω
γιατί εκείνο το κορίτσι
που ορφάνεψε νωρίς από μάνα
κοιμόταν κάθε βράδυ
με τον πατέρα της

*

Μαρία

Δυο μαύρες τρύπες τα μάτια Της
Κάθε νύχτα έρχονται οι κίσσες του θανάτου
σκάβουν και τα γεμίζουν νερό
Το πρωί βγαίνει και τ’ αδειάζει στον κήπο
Πώς νομίζεις ποτόζονται οι κρίνοι;

Προτού πλαγιάσει πηγαίνει στην κλίνη Του
Κοιμάται ο Αμνός.
Έναν ύπνο όμορο του τέλους, μα χαμογελάει
Μη βγεις από τ΄όνειρο γιέ μου·
είναι νωρίς ακόμα

*

Από αλάτι

Έφιαξα ένα ποίημα από αλάτι
Είναι υπέροχο!
είπες
Μα προτού προλάβω να το τραβήξω
αναλύθηκεε σε κλάματα.

Πάει το ποίημα

*Από τη συλλογή “από αλάτι”, εκδ. Θίνες, 2024.