Ουσιωδώς η απόσταση
είναι μια τεχνητή έλξη, θυμίζει
τη χαριτωμένη ουρά του σκύλου
πριν το τσανάκι με την ξηρά τροφή.

Στην άλλη πλευρά του δίσκου
ο γέρος θα είχε απλωμένο τον Ριζοσπάστη
δίπλα στην αδιάφορη σούπα
ενδιάμεσα στις γόπες

πλησίον στις διαταγές
πληρωμής.

Κάπου θα ήμουν μετρώντας χρόνο
κάπου θα ήσουν σε χρόνο ρεκόρ
όποιος προλάβαινε να πηδήξει
το παράθυρο, είναι η αίσθηση
πως όταν αγαπάς σαλτάρεις
τίποτα δεν φυλακίζουν
οι εξώστες.

Ουσιωδώς η έλξη
είναι μια τεχνητή απόσταση
με τα τσιγάρα να κάνουν 350 δραχμές
και τα γαμήλια ταξίδια, μια κοπάνα για
μεταχειρισμένα βινύλια στο Μοναστηράκι.

Πριν τελειώσει ο δίσκος
το πάτημα της γόπας στην άσφαλτο
τρεις φορές και δυο αγριάδες βάσανο
για το μαξιλάρι, με κάτι φιλιά να θυμίζουν
αδιάφορη σούπα, που θα έπρεπε να είναι
λίγο πιο λαϊκά, λίγο πιο βαρύτονα, μα εμείς
ήμασταν σωστοί Ροκ!

Αυτό το Ροκ
που στο τέλος μας ξεμπροστιάζει.

*Από τη συλλογή “Οι αναμνήσεις ενός κωλόπαιδου Άγνοια κινδύνου”, εκδόσεις Τύρφη, 2024.