Ο ρυθμός της ζωής σου ανασαίνει δίπλα μου τα βράδια
και οι αρμοί έχουν πέσει από τα πλακάκια εδώ και χρόνια
βουλιάζουμε στο στρώμα
διαβάζοντας ο ένας στον άλλον τον μύθο του Σίσυφου
σαν παραμύθι για καληνύχτα
και ο Σεβαστιανός ακούγεται σαν ξηρά αχλύ

παίξε τη ζωή μας
απ’ όλα τα πληκτροφόρα
διάλεξε το πιάνο

ξέχασες πως τα ‘χω βάλει με τον θεό
που δε σταματάει να μου θυμίζει
τούτο το κακό που μου συμβαίνει;
Υπάρχω, κι όμως
μόνο όταν τον λησμονώ μας κοιτώ
φιλιόμαστε σαν έφηβοι
ξανά ερωτευμένοι
οι φλέβες μας χτυπούν
αυτοχειρία με αυτοχειρία

ο άγιός μου αφορίζεται κάθε μέρα
όταν μου φωνάζει
στη λησμονιά περισσότερο υπάρχεις
και στ’ αλήθεια
ήθελα να τον αφήσω να μ’ αγγίξει στο στήθος
σήμερα που τόσο λυπημένη
σκέφτηκα πως
υπάρχει και εκείνος
που ξεκρεμάει τον νεκρό από την αγχόνη

*Από τη συλλογή “Μαρμαρογλυφείο [Shine], εκδόσεις στίξις 2022.