Ό,τι πιστέψαμε
κίτρινες σκιές
ότι αγαπήσαμε
τέφρα,
η επιθυμία μας τώρα
ένα παιδιάστικο χαμόγελο
στην οπώρα του ήλιου…

*

Οι “σοφές” μας σκέψεις
ένα μαύρο χιούμορ
που καλπάζει
χωρίς αντίκρισμα.
Τα ποιήματα “αμελητέα ποιότης”
που κρύβεται κι απ’ τον εαυτό της.

*

Κακόμοιρε ξεδοντιασμένε Πήγασε
της εποχής χωρίς “ετικέττα”
των καθεστώτων της “μεγάλης ελπίδας” (1)
που διατρέχουν το διάστημα
σχεδόν έναν αιώνα
ζητώντας απελπισμένα “τόνομά τους”

*

Κακόμοιρε ξεδοντιασμένε Πήγασε
Προλετάριε!
που αφού “έχασες” τις αλυσίδες σου
αντί να “κερδίσεις έναν ολόκληρο κόσμο” (2)
έχασες και την “ψυχή” σου.

*

Περιπλανιέσαι στα γεωγραφικά μήκη
“ιδανικός αυτόχειρας”
με το λαχάνιασμα στα τρεμάμενα ματωμένα πόδια
ν’ αποθέσεις απεγνωσμένα κάπου τις σκιές των ονείρων σου
να μην αφήσεις τα χνάρια σου στην ιστορία
σαν το βουνό που κοιλοπονούσε… (3)

*

Η Χιλή! Θρίαμβος: και τι πτώση
πνιγμένη μέσα στο θάνατο.
μήπως η Αγκόλα; ή κανένα κει
λιμανάκι ξεχασμένο;
να, εκεί θα κάνουμε την Επανάσταση!

*

Όχι “ξεπερασμένα σχήματα” Μαρσαί, Μπερλίγκουερ!
θ’ ακουμπάμε το κάτω-κάτω σε μιαν “ελπιδοφόρα”
λαϊκή δημοκρατία…

*

Ξεδίπλωσε άφοβα τη σημαία σου Προλετάριε
τώρα δεν έχει “αίμα”, είναι
ένα κόκκινο φουστάνι μιας κοπέλλας
που θέλει να ζήσει τη ζωή της:
αυτοκίνητα … ζεστές χώρες…

*

Δεν φτάνει πια που η φύτρα της αιώνες
έβγαλε τα κάστανα απ΄ τη φωτιά
τσουρουφλίζοντας αλύπητα τα χέργια της;

*

Κακόμοιρε Πήγασε
Προλετάριε!
Ακούς το υπόκωφο γέλιο της αυταρέσκειας;
Κοιλαράδες μπανκιέρηδες γραφειοκράτες,
ντοτόροι της ψεύτικης γνώσης, τεχνοκράτες
χαίρονται που κουκούλωσαν πάλι τον πλανήτη
με το κόκκινο μαντήλι των Ιάγων 1975.

*

Ζαλισμένε, ματωμένε Πήγασε …
Δεν πάλαιψες, δεν πάλαιψες ώς το θάνατο!
Ετοίμασε τώρα πάλι τα φτερά σου για το καινούργιο πέταγμα
στον ΗΛΙΟ-
θα φτάσεις ή θα πέσεις.

*

Ποιος είπε ότι οι ηττημένοι δεν θριαμβεύουν;
ποιος είπε ότι οι νεκροί δεν κυριαρχούν;
Την αδυσώπητη ανθρώπινη μοίρα
δεν την διαφεντεύουν οι νεκροί;

*

Βούδας, Χριστός, Σωκράτης, Γαλιλαίος
Μαρξ, Λένιν, Τρότσκυ
Αυτοί ζουν αιώνες στη μνήμη μας
είναι η πεμπτουσία των βημάτων μας
οι “θεοί” μας με τα θέσφατα και τ’ αναθέματά τους.

*

Δεν έχουμε εμείς όνομα, ούτε ταυτότητα.
Γι’ αυτό μας λένε ανώνυμα: Λαός…
και μας διαφεντεύουν οι επώνυμοι νεκροί
Μαρξ, Λένιν, Τρότσκυ…

*

Μα εμείς είμαστε ζωντανοί:
έχουμε αίμα που μέσα του
μεθάνε οι αστραπές των ήλιων!

*

Πλημμύρα για σένα
οι επιθυμίες μας, η οργή μας, τ΄ αδικοχαμένα μας
όνειρα…

*

Να διασχίσεις τις καταχνιές του ζόφου
να παλαίψεις τους αγγέλους της ανθρώπινης κόλασης.

*

Έφτασε πια ο καιρός να γίνεις ο εκδικητής!
για το μωρό του φτωχού και καταφρονεμένου
που δεν μπόρεσε να γεννηθή
για το παιδί που χάθηκε στις μάχες των ονείρων
του αγωνιστή που πέθανε πικραμένος στην άδοξη ήττα
του επαναστάτη που είδε στο τέρμα της φλογερής ζωής του
την παραζάλη, την σύγχιση, το κενό…

*

Ένας εφιαλτικός άδειος κύκλος στον πλανήτη
πάνω απ’ τα κεφάλια του ανθρώπου
που τον κατακλύζουν τα όρνεα της ψευτιάς,
της απάτης,
των βασανιστηρίων,
των τρελλοκομείων.

*

Χτύπα το συρματόπλεγμα των Δορυφόρων
πούδωσαν τα δολοφόνα χέργια τους πάνω στον ουρανό (4)
Χτύπα τον κατάσκοπο ουρανό!

*

Να γίνεις εκδικητής για το γαλάζιο του που χάθηκε
για τις τρυφερές θάλασσες που τις “βουρκώσαν”
με τους οχετούς των κερδών τους.

*

Για το πάθος της ζωής που το σκοτώνουν (5)
και για το φλογερό της αίμα.

Χαρισμένο στην Πορτογαλέζικη Επανάσταση (1975)

Ε. Λάμπη

Σημειώσεις:
Ρωσία κ.λπ.
Κομμ. Μανιφέστο
…και γέννησε τον ποντικό
Συνάντηση των δορυφόρων ΕΣΣΔ και ΗΠΑ στο διάστημα, στη συνδιάσκεψη του Ελσίνκυ.
Ούρλικε Μάινχοφ που ο σπαραχτικός της θάνατος μας θυμίζει εκείνον της Ρόζας Λούξεμπουργκ.

*Δημοσιευμένο στο τεύχος 2 του περιοδικού “Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα”, Αθήνα, Σεπτέμβριος 1976, σελ.18-19.