Let us have madness openly, O men
Of my generation. Let us follow
The footsteps of this slaughtered age:
See it trail across Time’s dim land
Into the closed house of eternity
With the noise that dying has,
With the face that dead things wear –
nor ever say
We wanted more; we looked to find
An open door, an utter deed of love,
Transforming day’s evil darkness
but
We found extended hell and fog
Upon the earth, and within the head
A rotting bog of lean huge graves 

Ας δεχτούμε ανοιχτά την τρέλα, ω άντρες
της γενιάς. Ας ακολουθήσουμε
τα ίχνη αυτής της κατακρεουργημένης εποχής:
ας την δούμε πώς σέρνει τα βήματα
πάνω στην ωχρή χώρα του Χρόνου
ως το κλειστό σπίτι της αιωνιότητας
με τον ήχο που βγάζει ο ετοιμοθάνατος
με την όψη που έχουν τα πεθαμένα πράγματα –
ποτέ να μην πούμε
Θέλαμε περισσότερα ψάχναμε να βρούμε
μια πόρτα ανοιχτή, μια τέλεια πράξη έρωτα
που θα μεταμόρφωνε τη σκληρή σκοτεινιά της μέρας·
όμως
βρήκαμε κόλαση και ομίχλη ν’ απλώνονται
πάνω στη γη, και μέσα στο κεφάλι
ένα σάπιο τέλμα ισχνών τεράστιων τάφων.

*Από τη συλλογή “Ας δεχτούμε την τρέλα”, εκδ. Γαβριηλίδης, (2017). Μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου.