Τάγματα Θανάτου

Ούτε θύελλες
ούτε θόρυβοι
δεν φυτρώνουν πια στην οδό Μέρλιν 6,
μόνο σιωπή.
Ο κόσμος αλλάζει .
Άδεια πορτοφόλια
δαγκώνουν το στήθος των τωρινών αφορισμών
και τα οστά των ψαριών
πεθαίνουν από ασφυξία
στην κεντρική παράσταση της Κυριακής.
Νυχτερινά τρένα
σκορπίζουν μια χούφτα πέταλα στην άβυσσο.
Τα στόματα φιμώνονται.
Στην κόκκινη πλατεία της Μόσχας,
οι τσάροι
πίσω από φανταχτερά σκηνικά
λέγοντας ψέματα στις μητέρες τους
χτυπώντας τα καπέλα τους
σε κόκκινα φανάρια
στις ρωγμές ή την λάσπη
σε εκείνο το καράβι
που σταματά τον χρόνο
πάνω σ’ ένα πνιγμένο παιδί
πίσω από τα αιματοβαμμένα πεζοδρόμια
από νύχτα σε νύχτα
τα χνάρια τους στο χιόνι
στεγνώνουν τον ήλιο.
Ας πενθήσουν οι κόλακες.
Ας βυθιστεί στο βλέμμα μας η Άνοιξη.
Ένας πόλεμος
ο γύρος του θανάτου
χορός που σφαδάζει
τα παιδικά απογεύματα.

*

Κλεψιές στο ημίφως

Σε αυτό τον τόπο
τον σπαρμένο με τάφους
η νύχτα τρίζει.
Σαν σφαίρες θα αναδυθούν πουλιά
μέσα από τους αφρισμένους στίχους
να σημαδεύουν
ότι μας αιχμαλωτίζει
σε τροχιές που απουσιάζουμε.
Ας θυμηθούμε,
ποιος μας μαστίγωσε το στόμα
γκρεμίζοντας του κήπου μας τον φράχτη.
Ας θυμηθούμε,
πως φθάσαμε να αγαπάμε όλοι μας την ίδια σκουριά.

*Από τη συλλογή “Η τελευταία νύχτα της Πομπηίας”, Εκδόσεις Κύμα, 2024.