Not an hour passes without a murder
Brought to my artless hands and heart.
Before the poem, I am breathless.
before the poem, I kiss the beards
Of the dead. Before the poem I argue
A thousand and one times with God
In the court of despair, and lose.
Before I come to you like this
I gift a million verses to the moon
Telling her to recite them to Falastin.
Who knows if she listens? Who knows
if Gaza hears her speaking soft as milk?
I am here with my stupid pen regardless
Still grieving 1948, still pressing my lips
Again Abel’s cheek.

Θλίψη στη γενοκτονία

Δεν περνάει ούτε μια ώρα χωρίς μια δολοφονία
που να μην έχει γίνει στα χέρια και την καρδιά μου.
Πριν από το ποίημα, έχω μείνει χωρίς ανάσα.
Πριν το ποίημα, φιλάω τα γένια
των νεκρών. Πριν από το ποίημα διαφωνώ
Χίλιες και μία φορές με τον Θεό
στο δικαστήριο της απελπισίας, και χάνω.
Πριν έρθω σε σένα έτσι
Δίνω ένα εκατομμύριο στίχους στο φεγγάρι
λέγοντάς του να τους απαγγείλει στον Φαλαστίν.
Ποιος ξέρει αν ακούει; Ποιος ξέρει
αν η Γάζα το ακούει να μιλάει απαλά σαν γάλα;
Είμαι εδώ με την ηλίθια πένα μου, ανεξάρτητα
Ακόμα θρηνώ το 1948, ακόμα πιέζω τα χείλη μου
Πάλι στο μάγουλο του Abel.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.