Α’

Τα μάτια σου είναι φυλακές τεράτων
και το σώμα σου μια κινούμενη πολιτεία:

δονούνται οι δρόμοι της
ιδρώνουν τα δημόσια κτήρια
κι οι υπόγειοι σχηματισμοί της
μια μάζα από κοχλάζουσες αρτηρίες

τα πόδια σου λεωφόροι
κι εγώ ολονυχτίς να χάνομαι
σε μιαν αέναη πορεία από την κόλαση
στην αγορά κι από κει στην πολύβουη
οχλαγωγία των μηρών σου
και με τη γλώσσα μου να γεύομαι
την αστική πολεοδόμηση των οργασμών σου
και να ξεχειλίζω από ευδαιμονία
με κάθε επιστροφή στο κέντρο
των ανανεούμενων και παλλόμενων
ουρανοξυστών.

Β’

το σώμα σου μια πολιτεία απέραντη
με λαβυρίνθους από τα τριχωτά σου μέρη·

κάθε πολεοδομικός σχεδιασμός
και μια κρυπτογραφημένη απόλαυση