Άραγε το νιώθουν τα δέντρα;
Τον κίνδυνο.
Τη βιβλική καταστροφή.
Τη φωτιά.
Όταν καίγονται εκατομμύρια δάση
σε Αυστραλία, Σιβηρία, Αμαζόνιο,
πώς μεταφέρεται η είδηση;
Είναι καλός αγωγός το χώμα;
Το νιώθουν εδώ τα δέντρα;
Τι μαθαίναμε παλιά στη φυσική;
Για τον ηλεκτρισμό, το πλαστικό, το σώμα;
Ανατριχιάζουν οι ρίζες.
Εκπέμπουν φρίκη.
Ενέργεια που ποτίζει τη γη
και περνάει μέσα από
το άλαλο πέτρωμα
‒ δεν υπήρχε αυτό στη Φυσική.
Θα το θυμόμουν.
Τρέχουν οι γρύλοι,
οι τυφλοπόντικες,
οι κρεμμυδοφάγοι,
οικογένειες ολόκληρες γρυλοταλπιδών,
τα ορθόπτερα.
Ξέρουν;
Έρχονται από την Πέρμια περίοδο,
αριθμούν πάνω από τριακόσιους αιώνες
σκοτεινής ζωής, δεν μπορεί, κάτι θα ξέρουν.
Ασκαρίδες, σκουλήκια,
νηματώδεις προνύμφες,
γεωσκώληκες,
χώνονται βαθιά στη σάρκα της
γης που καίγεται.
Χώνονται, ψάχνοντας οξυγόνο.
Οξυγόνο σε νερό.

Χώμα υγρό.
Τα σκουλήκια αναπνέουν από το δέρμα.
Όταν πιάνει φωτιά, πεθαίνουν από ασφυξία.
Άραγε τα δέντρα στην Αμερική τι νιώθουν
όταν καίγονται της Ελλάδας τα δέντρα;
Νύμφες. Πόσες νύμφες θανάτου χρειάζονται
για να μεταδοθεί μια είδηση;
Ή μήπως αρκούν των πουλιών οι κραυγές