6.
Καταγωγή μου, το θυμάρι και η αστοιβιά, το μαργαριταρένιο χρώμα της κηρύθρας, η τραμουντάνα που βάφει τη θάλασσα μαύρη. Καταγωγή μου τ’ αρμυρίκια, οι ρίζες τους ν’ απλώνονται στην αμμουδιά σαν πόδια ροζιασμένα. Καταγωγή μου τα χέρια του παππού, αυτά τ’ αλμυρά χέρια που αλευρίζουνε δολώματα. Καταγωγή μου οι σύντομοι αποχαιρετισμοί και οι μεγάλες σιωπές. Καταγωγή μου τα μπουφάν για τέρμα, τα διαστρέμματα, η μοναξιά του σχολικού διαλείμματος. Καταγωγή μου το βουβό κλάμα της μάνας στην κουζίνα. Καταγωγή μου ένας πόνος σαρκοβόρος, αρσενικός, μια γλώσσα που δεν ήταν ποτέ διή μου. Όμως τίποτε από αυτά δεν είναι πατρίδα μου.

7.
Δεν είναι πατρίδα μου τα παιδικά μου χρόνια. Τα παιδικά μου χρόνια είναι η πείνα στο μεσημεριανό διάλειμμα, το ξύλο απ’ τον πατέρα, η κακοραμμένη τρύπα στην μπλούζα, το κουτάκι Sprite αντί για μπάλα. Τα παιδικά μου χρόνια είναι οι άλλοι, και, ως γνωστόν, οι άλλοι είναι η κόλαση.

*Από το βιβλίο “Προλεποίηση”, εκδ. Τεφλόν, 2024.