Μην εμπιστεύεσαι λουλούδια.
Πατούν επί πτωμάτων.
Φυτρώνουν όπου δεν τα σπέρνουν.
Μαραίνονται την πιο καλή στιγμή σου.
Μόνο για λίγο προσποιούνται
τα καλλιεργημένα.
Στο βάθος μένουν άγρια.
Ποιο άρωμα αντέχει να μην το θυμάσαι.
Ποιος μίσχος, ποιος βλαστός θα σε στηρίξει.
Ποιο άνθος για σένα θα κοπεί, να φανερώσει
τα αισθήματα και την αισθητική σου.
Θα χρειαστείς μαχαίρι.
To Koskino 
Ρόδου μοσκοβόλημα
Εφέτος άγρια μ’ έδειρεν η βαρυχειμωνιά
που μ’ έπιασε χωρίς φωτιά και μ’ ήβρε χωρίς νιάτα,
κι ώρα την ώρα πρόσμενα να σωριαστώ βαριά στη χιονισμένη στράτα.
Μα χτες καθώς με θάρρεψε το γέλιο του Μαρτιού
και τράβηξα να ξαναβρώ τ’ αρχαία τα μονοπάτια,
στο πρώτο μοσκοβόλημα ενός ρόδου μακρινού μου δάκρυσαν τα μάτια.
Κωστη Παλαμα