Όταν το μπλε ριγέ αρχίσει τον Σεπτέμβριο
σκιρτώ που έμεινα με το τετράδιό μου,
το σπίτι στην ακροθαλασσιά
μας ρίχνει απουσία, θραύσματα ασβέστη,
κι αναζητώ τα μπλε παραθυρόφυλλα,
να γυρίσω μια σελίδα στα βότσαλα,
σχήμα στρογγυλό τα γράμματα δεν έχουν,
αφημένα φθινόπωρα
από φρέσκο χυμό και μάγουλο μετά τον ύπνο
πέφτουν στα μικρά κενά,
κοινοί σε νέα ημερολόγια οι δρόμοι μου
να αφουγκράζομαι απορίες στο λυκόφως,
η γη με τους φιδίσιους ελιγμούς
έχει την προσοχή μου,
χώμα, σκέψη η πλαγιά όλη,
το καφετί πορτοφόλι πίσω από ένα θυμάρι
μιλάει μέσα από την σκόνη του αλάνθαστου.