Κλείνοντας τα μάτια εισέρχομαι
σε ένα αδυσώπητο λευκό κενό
με βάθος απροσμέτρητο, ασύλληπτο
εχθρικό προς κάθε αίσθηση
άθικτο, άοσμο, αδιόρατο
πυκνό γαλάκτωμα του ανύπαρκτου
κολλώδες στη ρευστότητά του
κινείται, μεταλλάσσεται στο χρόνο
ωστόσο μένοντας αδιάλλακτο
εκεί, στο εσωτερικό των βλεφάρων
να εξαλείφει την όραση, την προοπτική
τα ανώφελα βλέμματα στο αύριο
μέχρι να ανοίξω ξανά τα μάτια
στο μαύρο της αέναης νύχτας.