δοκίμασέ με
λίγο λίγο ξεφλούδισέ με
κι άσε να σε βάλω για ύπνο

σε ένα σκούρο μπλε πάπλωμα
μια απογευματινή θάλασσα
το σκέφτεσαι να πέσεις να μην πέσεις
με κοιτούσες όλο πνιγμό

όταν κοιμήθηκες
γέμιζα με α-στερητικό
το δωμάτιο
το στρώμα
το κομοδίνο
την κουρτίνα

παρέλυα
στη σκέψη πως θα ζήσω
με την αγωνία της χαριστικής βολής

*

μια συζήτηση που δεν έγινε ποτέ

πώς είναι
να αγαπάς με έναν πόνο;

*

ανοίξαμε κρασί
ακούσαμε λυπημένη μουσική
τραυματίζοντας
τη θλίψη των μεγάλων σπιτιών
θαυμάζοντας
το αίμα στα χείλη
το κρακ των οστών
τη μεθυσμένη στύση
τα γυναικεία πόδια

ώσπου
λ ι γ ό σ τ ε ψ α
Υπό το βάρος των χεριών σου

*

σε συλλαβίζω

πιστεύω
από την αρχή
στον έρωτα
σαν να μην αλλαξοπίστησα ποτέ

*Από τη συλλογή “Υπήρξαμε”, εκδ. Σμίλη, 2021.