Τα εξ ορισμού

τι είναι ο χρόνος που τρίζει
η φωνή μου από το σώμα που φεύγει
ένα τύμπανο εξαργυρώνει την απόσταση
η νύχτα ξεσκεπάζει τα πόδια μου οικειοθελώς
ο στίχος μακραίνει σαν ένα φίδι που βρίσκεται εκτεθειμένο
ο στίχος ο στίχος ανέμελος και άτακτος όπως τα μαλλιά μου σε ανακάτεμα του
αέρα
ω στίχε μείνε σταθερός στους κανόνες και μη μου γελάς
μικραίνω τον χρόνο οικειοθελώς
μόνο οικειοθελώς κάθε μια επέμβαση στη ιστορία
ξεφύγατε από τον δρόμο εντάξει
αυτοπυρποληθείτε οικειοθελώς

*Από την Συλλογή “ΞΕΜΠΑΡΚΑ (ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ)”, Αθήνα, Άνοιξη 2024.