Φτωχή γη όλο χαλίκι
εσύ μού ‘μαθες τον ήλιο
και τις σκιές της σελήνης
και τους ρεμβασμούς της ηδονής

σε βλέπω ακόμα
τριχωτέ φαύνε με τα σκιστά μάτια
χοροπηδάς κατεβαίνοντας το βουνό
κλωτσάς τους θάμνους του Αυγούστου
νιώθω την τραγίλα σου
ανάκατη με τις οσμές του θυμαριού
ά τι αλλοκοτιές αισθητήριες
χαρές της μοίρας

*Από την ενότητα “7χ3” που περιλαμβάνεται στον τόμο “Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985”, εκδ. Ίκαρος, 2021.