It’s in the perilous boughs of the tree
out of blue sky the wind
sings loudest surrounding me.
And solitude, a wild solitude
’s reveald, fearfully, high I’d climb
into the shaking uncertainties,
part out of longing, part daring my self,
part to see that
widening of the world, part
to find my own, my secret
hiding sense and place, where from afar
all voices and scenes come back
—the barking of a dog, autumnal burnings,
far calls, close calls— the boy I was
calls out to me
here the man where I am “Look!
I’ve been where you
most fear to be.”

Παιδικό καταφύγιο

Είναι στα επικίνδυνα κλαδιά του δέντρου
από τον γαλάζιο ουρανό ο άνεμος
τραγουδάει πιο δυνατά γύρω μου.
Και η μοναξιά, μια άγρια μοναξιά
είναι αποκαλυπτική, φοβισμένη, ψηλά θα σκαρφαλώσω
στην τρεμάμενη αβεβαιότητα,
εν μέρει από λαχτάρα, εν μέρει τολμώντας τον εαυτό μου,
εν μέρει για να δω
Αυτή τη διεύρυνση του κόσμου, εν μέρει
για να βρω το δικό μου, το μυστικό μου
κρυμμένη αίσθηση και τόπο, όπου από μακριά
όλες οι φωνές και οι σκηνές επιστρέφουν
-το γάβγισμα ενός σκύλου, φθινοπωρινά εγκαύματα,
μακρινές κλήσεις, κοντινές κλήσεις – το αγόρι που ήμουν
μου φωνάζει
εδώ ο άντρας που είμαι “Κοίτα!
Έχω βρεθεί εκεί που εσύ είσαι
που φοβάσαι περισσότερο να βρεθείς.”

*Από το “Ground Work: Before the War”, New Directions. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.