Όπου κι αν ρίξουμε τη ματιά μας, θα αντικρίσουμε
εγκλήματίες, τρωκτικά, αχαλίνωτη αλαζονεία,
απύθμενη, αλλεργική υποκριτικότητα και ένα
οργανωμένο συνδικάτο που το ενώνει ο κοινός
του στόχος, η χλιδή και το χρήμα…
Παντού βλέπεις την επαίσχυντη υποκριτικοκρατία,
Τη θεοκαπηλεία και γενικά το απύθμενο θράσος των εξουσιαστών.
Εμείς τι κάνουμε;
Ως πότε θα συντηρούμε τους πιράνχας των λαών;
Τους υποκριτές, διεφθαρμένους δυνάστες της σκέψης,της ελευθερίας και του πνεύματος;
Ως πότε θα ανεχόμαστε τους μπαγάσηδες λαοπλάνους τρομοκράτες;
Πότε θα απαλλαγούμε από τις μυστηριοπαγανιστικές θρησκείες;
Πότε θα πάψουμε να πιστεύουμε τους τσαρλατάνους θαυματοποιούς;
Τους φακίρηδες, τους αρχιτσοπάνηδες,
να μας βατεύουν χυδαία καθημερινά;
Δεν πρέπει να μας ξεγελάνε άλλο πια…!
Φτάνει!
Όλοι τους, δεξιοί, αριστεροί, σοσιαλιστές
και όλα τ´άλλα τα κοπρόσκυλα, συνεργάζονται,
συνδιαλέγονται, συν-τρώνε, συν-πίνουν αρμέγοντας άγρια τον απλό αδύναμο άνθρωπο,
τον καλοπροαίρετο και αφελή πελάτη, της
πολιτικοθρησκευτικής λυστοσυμμορίας…
Όλοι μαζί να θυμηθούμε:
Πέτρινα λουλούδια στους τάφους!
Πέτρινα χρώματα στο χώμα!
Για να θυμόμαστε.
Πέτρα το λιβάδι του πόνου!
Πέτρα ο ουρανός της αγανάκτησης!
Πέτρα στην πέτρα της απελπισίας!
Πέτρα τα πρόσωπά μας!
Πέτρα η φωνή μας!
Για να θυμόμαστε.
Τα γερά μπράτσα που σήκωσαν λίγο τον ήλιο!
Τα γερά μπράτσα που κράτησαν λίγο τον ουρανό!
Τα γερά μπράτσα που ερωτεύτηκαν το δίκιο!
Για να θυμόμαστε.
Τα καστανά και γαλανά μάτια των κοριτσιών που οραματίστηκαν!
Τα ξέπλεκα μαλλιά τους που σφούγγισαν τις πληγές!
Τα κερασένια χείλη που φιλί έδωσαν αλλά δεν πήραν ποτέ!
Για να θυμόμαστε.
Όλες και όλους, που έδωσαν αγάπη και αγάπη δεν πήραν ποτέ!
Που ονειροπόλησαν, που μέθυσαν με πικρό κρασί!
Που γεύτηκαν μέλι πικρό, που γνώρισαν της χολής τη γεύση!
Που αγκάλιασαν το κρύο χιόνι μα δεν κρύωσαν!
Για να θυμόμαστε.
Ποιος έκλεψε το φως!
Πώς βυθιστήκαμε στο σκοτάδι του μεσημεριού!
Για την πικρή γεύση της απάτης!
Για το πώς και γιατί!
Για να θυμόμαστε.
Ποιοι είμαστε!
Τα πολλά που ξεχάσαμε!
Όλα αυτά που δεν πολεμήσαμε…
Ναι!
Δυστυχώς ναι!
Έχουμε καταντήσει – αν όχι όλοι,
να αισθανόμαστε κουτσοί και να πουλάμε μπαστούνια!
Τυφλοί και να πουλάμε καθρέφτες!
Εμάθαμε – μας έμαθαν, ο καθένας μας να παίρνει το δρόμο του και να μην κοιτάζει για τη συγκομιδή
του συνόλου, αλλά για την πάρτη μας…
Αν όλοι μαζί, δεν παλαίψουμε και δεν γίνουμε
συνοδοιπόροι σε όλα αυτά που μας έχουν στερήσει,
κλέψει και επιβάλει, τι θα έχουμε να πούμε στις γενιές που έρχονται ;

Κυπαρισσία, 12 Απρίλη ´24