ΠΟΙΗΜΑ ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ

Τελευταία κοιμάμαι μ’ ένα σκιάχτρο
και με το αίμα του ραντίζω τα σύννεφα
γι’ αυτό είμαι τόσο τρυφερός μαζί του

Το σκιάχτρο είναι ένας άγγελος στη γη
το τρίτο μάτι μιας ζωηρής πεταλούδας
τη βασανίζω να μου πει τα μελλούμενα
κι όταν ομολογήσει της μαδάω τα φτερά

Αυτό το σκιάχτρο δεν είναι καν θηρίο
θα μπορούσε να τρώει σε χρυσό δίσκο
του αλλάζω κάθε μέρα το νερό στο βάζο
και τελικά πνίγεται μέσα στον φωταγωγό

Είμαι τόσο έτοιμος να αυτολογοκριθώ
όσο διαρκεί αυτό το απαίσιο ποίημα

*

ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ ΓΡΑΦΩ

Έστω κι έτσι ακόμη ζω
και μετά η κατεδάφιση
σ’ έναν κόσμο αδέσποτο
γυρνώντας σαν τα σκυλιά

Προφανώς και ηττήθηκα
χωρίς κανένα προσχέδιο
ή έστω μιαν ανεμόσκαλα

Δεν παραδίνομαι εύκολα
νομίζω πως το κατάλαβες
έτσι πεισμωμένος βγαίνω
κατά τις δώδεκα στην πόλη
ξεκολλάω τα ενοικιαστήρια
από την οδό Αναπαύσεως
κι αργεί πολύ να ξημερώσει

Τι διάολο Ποίηση γράφω
κι ούτε ένας αναγνώστης
να μου θυμίσει ότι δε ζω;

*

ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ ΝΕΑ

Όλα μπορεί να συμβούν
στις λέξεις που νομίζεις
πως είναι όλες ίδιες
αξίζει λοιπόν να δεις
ποιες σε κοιτούν κατάματα
δεν είναι δα και λίγο
το ποίημα να ομορφύνει
και να γεμίσει από φως

Κι έτσι θα ξαναγράψεις
για το χαρούμενο σύννεφο
με τους καλούς θανάτους
για τη μοναξιά δε λέω
τόσα έχουν ειπωθεί
το μόνο που αμφιβάλλω
είναι για τα αίματα
ποτέ δε θα ασπρίσουν –

*Από τη συλλογή «Ωδίνες της Ποίησης», εκδ. στίξις, 2018.