Τις νύχτες,
δε με κρατάνε ξύπνια
οι ηλεκτρικές καταιγίδες,
πλάσματα της αβύσσου,
το σκοτάδι εντός μου.

Ούτε
ακατάστατοι παλμοί,
μαύροι καφέδες
και λαμπερά οινοπνεύματα.

Δεν είν’ οι αμίλητοι έρωτες,
τ’ αφίλητα κορμιά,
ο λυσσαλέος ίμερος.

Μόνο ένα παιδί
με τρύπιο χαμόγελο,
μια ενοχή που επιμένει.

Μόνο ένα παιδί
μ’ άδειες κόγχες,
ασάλευτο στα ερείπια.

Μόνο ένα παιδί,
βαμμένο μ’ αίματα.
Μόνο.