ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

Με μια προκήρυξη κρατήθηκα στους δρόμους,
και στα εφτάπατα υπόγεια της Νύχτας.
Αδιαίρετος.
Ντυμένος τη σημαία στάθηκα μπρος
στους σιδερένιους τροχούς.
Ατάραχος, όπως τα αγάλματα.
Έτσι δέχτηκα τις ομοβροντίες-
Όρθιος μέσα στο ορθωμένο αίμα του καιρού μου.
Οι κολώνες ήταν κόκκινες μέσα στη νύχτα.

*

ΘΑΛΑΜΟΣ Νο 109 – ΠΥΡΕΤΟΣ

Έλα, πλησίασε μακρινή μου Ελλάδα.
Δείξε πως δεν τελείωσαν οι Κυριακές.
Χωρίς βελόνες και valium
ανόρθωσε
τον πεσμένο παλμό μου.
Έλα και κάνε να φυσήξουν οι εύρωστοι άνεμοι.
Απ’ το σεντόνι εκείνο,
που έμειν’ ακίνητο πάνω απ’ τις μέρες μου,
απάλλαξέ με.

*

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Είδα τη μοίρα μου σ’ έναν καπνό.
Στον θάνατο κάποιου άστρου.
Στη φωτεινή στιγμή των μετεώρων.
Έτη φωτός που διάβηκα σ’ ένα σταχτοδοχείο.

*Από το βιβλίο του Σπύρου Θεριανού “Χρήστος Τουμανίδης”, εκδόσεις Γκοβόστη, Φλεβάρης 2024.