Οι σκιές περπατούν αμίλητες
στη γέμιση του φεγγαριού
ανεμίζουν λάβαρα διάτρητα
ιδανικών που έφθειρε ο χρόνος
και των επιγόνων η πολτοποιημένη συνείδηση

οι σκιές ψηλώνουν, μακραίνουν, καθαγιάζονται
σαν αγιογραφίες βυζαντινές
σε τοίχους βεβηλωμένης εκκλησίας
απιθώνουν την εύγλωττη σιωπή τους
στις ουράνιες μολυβένιες νεροσυρμές
που ποτίζουν τη χέρσα γη

οι σκιές ανηφορίζουν τον λόφο του μαρτυρίου
αρνούνται τη ματαιότητα της θυσίας
αντικατοπτρίζονται στη λευκότητα των κορυφών
και στων θαλασσών τη νηνεμία
ζεσταίνουν στον κόρφο ανεκπλήρωτα οράματα
ξαγρυπνούν στην εύκαρπη μήτρα της νύχτας
μέχρι τη γέννηση της νέμεσης.

*Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή “Αντι…σώματα” (εκδόσεις Απόπειρα, Αθήνα, 2020).
**Αναδημοσίευση απο εδώ: https://dfphotosblog.wordpress.com/2024/02/27/δημήτρης-φιλελές-σκιές/#like-824