Της Άννας Λαζαρίδου

Θυμήσου
Τη μαγεία των πόλεων
με τα υπόγεια ταχυδρομεία
και τις τσιχλομηχανές
Τις όμορφες βιτρίνες
που άθελά μας έγινα ποιήματα
κι ακόμα αποστέλλονται
κατά παντός αγνώστου
πάντα την άνοιξη
(επί αντι-καταβολή)
Ξημερώματα
διαθέτοντα ταυτότητα μέθης
Κι όνειρα
αμυδρά να θυμίζουν
Αφροδίτη Μηλήσια
Δίχω χέρια να σ’ αγκαλιάσουν
Ανέβα τη σκάλα
κάνε πάλι το χώρο ν’ απαστράπτει
Ξάνρχισε το τραγούδι μας
που θα το φαν’ στο τέλος ποστ-αρουραίοι
ή θα τ’ απολαύσουν βιβλικά εν αγνοία μας
άστρα λιμοκτονούντα
Θυμήσου
τις μαυρισμένες από τα κάρβουνα
σαν τη νύχτα παλάμες… τη θαλπωρή
του μικροσκοπικού δωματίου

Ποιος σε συνόδευσε
Τι σε οδήγησε όμως μέχρι εδώ;
Έχω αρχίσει ξέρεις να γερνώ
κι αισθάνομαι ανήμπορος
κάτι άλλο πέρα από μνήμες
να σου προσφέρω. Προδιαγράφω
κατά κάποιο τρόπο το μέλλον

Κι αυτό είναι
Ό,τι εννοώ με τον τίτλο.

13/7/1988

*Από τη συλλογή “Μέθυμος λόγος”, εκδ. Δρομεύς, Αθήνα 1995.