ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ

Είπες κάποτε αυτά τα ποιήματα θ’ αγαπηθούν πολύ
Θα τοιχοκολληθούν, να τα διαβάσουν όλοι.
Μια μέρα θα υγράνουν μάτια και χείλη
Θα διαβαστούν κάτω από φανοστάτες, σε βροχερές συνελεύσεις.
Τέλος, καθώς πολλούς θα τυραννήσουν, θα καούν
Ή θα ταφούν σε ανήλια σπουδαστήρια – κι είπες πάλι
Ίσως ο άνεμος μιας δροσερής αυγής να τα σκορπίσει.

*Από τη συλλογή «Νοσοκομείο εκστρατείας», 1972.

ΤΙ ΜΕΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ

Τι μένει λοιπόν μες στο πικρό μεσοκαλόκαιρο
μες στο μυχό ενός κόλπου ξαπλωμένος
και η θάλασσα ευτυχισμένη, αδιάφορη
δέντρα και βότσαλα και φύκια κι ο καινούργιος άνεμος
Και συ, φωνή ελπίδας, ταξιδιώτη που έρχεσαι
με τους ατμούς ενός μεσημεριού στα συνεργεία
φωνή που χρόνια έχτιζα, πεθαίνεις.

*Από τη συλλογή «Αργό Πετρέλαιο», 1974.