ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ
δε θα γιατρευτούμε ποτέ
η ζωή μάς ρουφάει όλους
ήτανε τέσσερα κουμπιά
μας σκέπασαν ένα προς ένα
μια υπόθεση
που κάνει το αίμα να παγώνει
έσπειρε (σ)το σύνολο
τα θέλω του και θέρισε
έναν ολόκληρο ήλιο
κι ένα άδειο πηγάδι
είχε επιλογή το λευκό
αλλά με κέρδισε το μαύρο
ο φόβος όλος των ημερών
στριφογυρίζει σε δύο σημεία
πάνω μου –καταλήγει
κάποτε αν με έστυβες
θα έφτανε να ξεδιψάσεις
τώρα με σφίγγω για να δω
πόσο αντέχω.
*
ΚΕΝΟ #03
αναρωτιέμαι
πώς θα προλάβουμε τώρα
να μιλήσουμε για τις επαφές
αυτές που δεν έχουν αφήσει κανένα σημάδι
την ημέρα εκείνη της προσδοκίας
της λαγνείας, της ημιτελούς επανάληψης
εκεί που ξεψυχάει ο πόθος
φωνάξαμε
η ολοκλήρωση είναι η αγαπημένη σας πράξη
η αφαίρεση είναι η πιο αποτελεσματική επαφή
η σύνθεση είναι ένα άπιαστο όνειρο
η επανάσταση φαντάζει όλο και πιο δύσκολη
η διαφυγή μοιάζει η μόνη μας λύση
όρια – σημεία – επαφές
σε όλο μου το σώμα, βρίσκω ξανά
παντού μικρές, χαραγμένες γραμμές
όποιος μπορεί να τις πατήσει
χωρίς να σκάσουν σαν νάρκες
κερδίζει.
To Koskino 