50 000 000 ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ

Είμαστε αλλόκοτες πόρτες
λαδωμένες
καλά με λόγια εργαλεία ή πράξεις
σαλεύουμε έναν καιρό ανάμεσα γέννας και
θανάτου
μεριάζουμε μπρος στο «σκιάς
όναρ»
έπειτα ξαναγινόμαστε συντρίμμια
μετέωρου στοχασμού
όμως θυμάσαι
κατάκαρδα τη μορφή της Εριφύλης να
διαγράφεται στην ακροθαλασσιά
σαν έσκυβε
να μαζέψει ένα κοχύλι ή ένα βότσαλο

*

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Άραγε
Με σκέπτεσαι κάπου κάπου
Θυμάμαι πως κοίταζες εσύ γητευτή
τα μάτια σου τόσο ερευνητικά
που να μου σκίζουν την καρδιά
έγδυνες της σάρκας μου το δέρμα
ενώ αυτή δοκίμαζε ένα χαμόγελο
μα είσαι τώρα ο παραχωμένος σπόρος
απ’ όπου φυτρώνουν τα λόγια τούτα
λόγια μιας κλεψύδρας
που αναποδογυρίζει κάπου κάπου
άραγε με σκέπτεσαι

*Από την ενότητα “7 γραπτά στα Ελληνικά”, που περιλαμβάνεται στον τόμο “Ποιήματα 1944-1985”, εκδόσεις Ίκαρος, 2021.

**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το βιβλίο “Μάτση Χατζηλαζάρου – Γράμματα από το Παρίσι στον Ανδρέα Εμπειρίκο”, Εκδόσεις Άγρα.