Τόσα παπούτσια άλλαξε να βρει
πως πάσχει από όνειρο
είναι το μόνο κρίνο που αν κοπεί
την Άνοιξη βραχυκυκλώνει
και απομένουν στα ερέβη – κάτι μανούβρες
των πιλότων
με μαντιλοδεμένα μάτια
αμέτρητα φορεία με νεκρούς
κι ένας πολίτης αναζητώντας τ’ όνομά του
στις ετικέτες των δαχτύλων τους·

συγγνώμη που στο λέω – αλλά δεν βλέπω πια
κανένα αδιέξοδο
όσο την προσομείωση μιας βαθιάς σου απελπισίας
συμβαίνει αυτό που λέμε “όχι εσύ-
η λίμνη καθρεφτίζεται”
τσαλαβουτάς τα πόδια και η όψη σου αποκτάει
τις πρώτες της ρωγμές
-τις λες και τρικυμίσματα-
κι ο ιατροδικαστής – πώς περιμένεις να ψαρέψει
την αλήθεια
από το πτώμα;

Κι όσο για μας – που μπήγουμε
στα μάτια τους αντίχειρες
και αποθέτουμε στη χλόη ίδιο με στέμμα
το κρανίο μας
τα πράγματα στο μέλλον είναι απλά:
μπουρζουά σιτογιέν – σιτογιέν μπουρζουά
πάπετ πάπετ

Νινγκούνο

*Από τη συλλογή “μικρό και γήινο”, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Σεπτέμβριος 2022.