Α.

Ανατινάζοντας μνημεία

Μακριά εσείς οι άλλοι
……
Όσο για μας τραβάμε
αφήνοντας πίσω
μιαν άχρωμη λήθη.

Γιώργος Β. Μακρής

Τα δόντια έπεσαν
πάνω στα μάρμαρα
των απολιθωμένων
αιώνων.

Οι ρίζες τους άρχισαν
να βγαίνουν μέσα
από τα ούλα,
το στόμα του
έφτυνε μηχανικά αίμα.

Οι βαριοπούλες όμως
των κροτάφων
συνέχιζαν αλώβητες
το έργο τους.

Στο τέλος γκρεμίστηκε
ο περίλαμπρος ναός
του μελλοντικού παρελθόντος.

όλα είχαν τελειώσει

“Θα γεράσω”, είπε
προτού βουτήξει
στο μυαλό του

Στη Σεμιτέλου 4,
γράφτηκε με το αίμα του,
στον ασφαλτωμένο δρόμο:
“Εμείς οι Λίγοι,
Είμαστε οι προάγγελοι
του Χάους”

Β.

Αθέλητη βάπτιση

Όταν οι πεθεμένοι
τραγουδάνε
τα αστέρια πληθαίνουν

Νίκος Β. Λαδάς

Θυμήθηκες που προχωρούσες
προς τις πύλες,
παρατηρώντας τα κρεμασμένα νεανικά
κορμιά που είχαν κάνει σημαία τους
τη μαύρη μπαντιέρα της εξέγερσης.

Ξύλινα μυαλά με πέτρινες καρδιές
διέκοψαν την οργιαστική τελετή.
Σάμπως σαν όλο το προαύλιο
να έγνε βωμός θυσιαστηρίου.

Τώρα – αλλότοπου μύθου αμάλγαμα –
ξορκίζεις τις χαμένες σου
ελπίδες κοιτώντας το πέρας
των εποχών και των χρόνων.

Ο έκτος όροφος της “Παιδείας”
δεν ήταν ικανός να διακόψει
τον εξοβελισμό σου από τη γη
των εξωμοτών και των καύποπτων.

Το άστρο σου όμως έγινε προσφορά
στους Θεούς της ευσπλαχνίας,
αναβαπτισμένο στους κόκκινους
σκοπέλους της μοναξιάς.

*Από τη συλλογή “το ματωμένο όνειρο”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2023.