Στις 12.00 ακριβώς μεσάνυχτα
1973-1974
Λος Άντζελες
άρχισε να βρέχει στης
φοινικιάς τα φύλλα έξω από το παράθυρό μου
οι καραμούζες και οι στρακαστρούκες
φύγανε
και μπουμπούνισε.
Είχα πλαγιάσει στις 9.00 μ.μ.
έσβησα τα φώτα
σκεπάστηκα –
το κέφι τους ,η ευτυχία τους
οι τσιριξιές τους, τα χάρτινα καπέλα τους,
τ’ αμάξια τους ,οι γυναίκες τους,
τα ερασιτεχνικά τους μεθύσια …
η Παραμονή της Πρωτοχρονιάς πάντοτε
με φοβίζει
η ζωή δεν ξέρει τίποτα από χρόνια .
τώρα σταμάτησαν οι καραμούζες
οι στρακαστρούκες κι ο κεραυνός …
τελείωσαν όλα σε πέντε λεπτά …
ακούω μόνο τη βροχή
στα φύλλα της φοινικιάς,
και σκέφτομαι
πως ποτέ μου δεν θα καταλάβω τους ανθρώπους
αλλά τα καταφέρνω κι έτσι να ζω.

*Μετάφραση :Αλίκη Γιατράκου -Fossi.