πες τι είμαστε
μια νευρικότητα που εκτείνεται
σ’ όλες τις γεωγραφίες
αυτή η σταγόνα τρέχει
σαν τη στιγμή
που ζωγραφίστηκε
φύγε από τις λέξεις
η εξίσωση στο χαρτί φωνάζει
το φως αναπνέει
το χώμα θριαμβεύει

*

όταν
η κρεατηχανή των ονείρων μου
παίρνει ζωή
και όλο ζητάει
φτερά
βγαίνω και απλώνω δίχτυα
στη φωτισμένη χλόη
τα κομμένα χέρια μου δεν έφτασαν
μη σπρώχνετε

*

σκοτεινό θα μένει
ανακατεμένο με φως
το κοιτάζω από την άκατο
ποίηση του παρατατικού
το για μια φορά και πάει

τα μελλούμενα δρέπονται

*Από τη συλλογή “πέτρα στο βυθό”, εκδ. Σμίλη, Ιούνιος 2021.