Γιάννης Λειβαδάς, Τρία ποιήματα

ΑΤΟΠΟΓΡΑΦΟΣ

Δεν βγάζω άκρη
βγάζω κέντρο

μ’ αυτό το άπειρο για μπαγκέτα
διευθύνω ορισμένες βεβαιότητες

[τονικότητες κάτωθι κλιμάκων
άνωθεν άφωνων συγχορδιών
απόντα διανοητικά μεγέθη·
περίγραμμα ανολοκλήρωτου αποτυπώματος
στην ανθρώπινη σκονη}

πνιγηρό πανηγύρι
μιας κενότητας
που έχει το άπαν
μαγαρίσει.

1991

*

ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Καθόμαστε στο παρελθόν
ακούγοντας τον Πάρκερ
για σκέψεις
η Ακρόπολη βρίσκεται πια στη μέση
εμείς στην άκρη
αρκετές γενοκτονίες
ας πάρουμε άλλα δυο ποτά
μήπως μιλάμε δίχως στόματα
δύο ποτά είπαμε
επανερχόμαστε
ένα χέρι βοηθείας
με τις άκρες των δαχτύλων
ψάχνουμε μέσα στις τσέπες
αν μας φτάνουν
τα λεφτά γι’ άλλες δύο Ακροπόλεις
γι’ άλλες δύο γενοκτονίες.

1992

*

BILL EVANS

Ό,τι και αν
όπως και αν
εκείνο το βαθύ όρυγμα
αιωρείτο ανέκαθεν
πάνω από του κρανίου σου
τη χωρίστρα.

1992

*Από τη συλλογή «Εκδοχικά Τζαζ ποιήματα 1990-2009», εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2023.

Γιώργος Αναγνώστου, Η Διασπορά σαν μετανάστης στην Ελλάδα

Η μαύρικη ελληνική διασπορά
αυτή η παντρεμένη έξω από την ομογένεια
Η σκούρα ελληνική διασπορά
αυτή που βλέπουν έξω σαν κατώτερη σκούρα
Η καφέ ελληνική διασπορά
αυτή που βιώνει τον αποκλεισμό του μεικτού
Η πορτοκαλί ελληνική διασπορά
αυτή που δεν επαναπαύεται στην λευκότητά της
Η έγχρωμη ελληνική διασπορά
αυτή που θα μαχαιρωθεί τα μεσάνυχτα σε σταθμούς μετρό «ελλάς»
Η rainbow ελληνική διασπορά
αυτή που θα προπηλακιστεί στην Ομόνοια
Η ελληνική διασπορά με τις μνήμες του Αμερικάνικου του Αυστραλέζικου του Ευρωπαϊκού αυτοχθονισμού
Αυτή η διασπορά αυτές τις μέρες δεν είναι σίγουρο καν
αν η οργή πνίγει την φωνή της
ή αν η σιγή αναβάλλει επ’ αόριστο οποιαδήποτε υποψία καλοκαιρινής «επιστροφής»

Roberto Garcia de Mesa,  Από τα «Τα απόμακρα σώματα»

Όλοι μας έχουμε πεθάνει κάποια στιγμή στη ζωή μας ή όλοι έχουμε πεθάνει περισσότερες φορές απ’ όσες νομίζουμε.

*
Δεν υπάρχει λύση. Κάποια μέρα δεν θα βρεθούν άλλοι μάρτυρες να αποδείξουν ότι ήσουν καλός.

*
Η τέλεια καταιγίδα βρίσκεται μέσα μας.

*
Η αυθεντική λογοτεχνία δεν πωλείται στον καλύτερο πλειοδότη, βρίσκεται παντού και πουθενά ταυτόχρονα. Μ’ αυτή θα νιώσεις πιο ευάλωτος και θα ξαναζήσεις τη πυρκαγιά των αισθήσεων.

*
Πάντα σχεδόν όταν μελετώ μια θεωρία, υπάρχει κάτι που υποχρεώνει να αναζητήσω ένα αντεπιχείρημα. Σήμερα συνειδητοποίησα ότι η ζωή μου έχει βασιστεί στο να κοντράρω ό,τι μου είχαν μάθει ως αναμφισβήτητο. Ή έστω να προσπαθώ. Δεν ξέρω γιατί στον διάολο είμαι έτσι.

*«Τα απόμακρα σώματα», εκδ. Bibliotheque, 2019. Μετάφραση: Ιφιγένεια Ντούμη.

Τσιμάρας Τζανάτος (1960- 18 Αυγούστου 2022), Μου λείπω…

Μου λείπω…
Τεράστια μοναξιά να μη με έχω.
Να συναντάω τους άλλους-
κι εγώ να μην είμαι εκεί.
Όλο με σκέφτομαι.
Μου μιλάνε και εγώ εμένα ακούω.
Γυρνάω σπίτι- και δεν είμαι.
Λείπω.
Ελπίζω μια μέρα να με βρω- ξανά.
Αν και θα άλλαξα τόσα χρόνια που έχω να με δω.
Ίσως μια μέρα συναντήσω έναν άγνωστο
και από απελπισία- τον δεχτώ, σαν εμένα.
Θα το ονομάσω έρωτα- αν και πάλι θα μου λείπω.
Αφού- διαρκώς μου έλειπα στη ζωή μου…

*Πηγή: [Αγνώστου], Η βία του βίου, Αθήνα: Κάπα Εκδοτική 2021.

Γιώργος Βέης, Δύο ποιήματα

Η ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ

Δεν μας πλησιάζουν
όχι γιατί μας φοβούνται
αλλά γιατί δεν τους γεμίζουμε το μάτι.
Είναι τ΄ αυστηρά τα δέντρα
τα αειθαλή, τα σκεφτικά
και τ΄αγοράζουμε
τα ξεπουλάμε
-έτσι νομίζουμε
τα καίμε κάποτε
-έτσι νομίζουμε
εκείνα όμως θα υπάρχουν.

Είναι η ίδια αιωνιότητα
έξω από μας.

*

ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ

Κάποια στιγμή το απομεσήμερο
έγειρα προς τη μεριά των πεύκων
δε σε καλοείδα μέσα σε τόση σκόνη
που είχε σηκώσει ο δαίμονας της επιθυμίας
αυτός που διψάει όχι για το αίμα
αλλά για τη δική μας την αλήθεια
την κρυφή
που υποψιάζεται όμως
ότι μπορεί να είναι το ψεύδος
η απάτη μιας ολόκληρης ζωής.

*Από τη συλλογή “Καταυλισμός”, εκδ. Ύψιλον/βιβλία, 2023.

Γιώργος Κοζίας, Βαρκαρόλα

(σχεδίασμα) 

Όπου κι αν ταξιδέψεις 
σάπια εποχή και τιποτένια 

Παράξενος κόσμος ψάχνει, ψάχνει 
ενοικιαζόμενα στην Ανάφη 
και βρίσκεται εξόριστος στην Τροία 

Είμαστε παγιδευμένοι, σου λέω, 
μας χτίκιασαν στα ναυπηγεία… 

Σκουριασμένες λαμαρίνες, ενθύμια 
της άμμου, πέτρες για το κακό μάτι 
Ωραία Ελένη, αυτό τo σκοτωμένο καλοκαίρι 
βάλε μαύρες πέρλες, σφίξε με 
κι αγκάλιασέ με 
Χόρεψε μαζί μου από Ανία 
Το γαμήλιο πάρτι το λένε ΑΓΩΝΙΑ 

Ξέμπαρκος κόσμος, ελπίζει, μάταια ελπίζει 
στο ίδιο μουράγιο ανάστροφα γυρίζει 

Τα πλοία, τα πλοία θα μας αφανίσουν 
Είμαστε περαστικοί, σου λέω, ανίατα 
περαστικοί… Ας πάμε 
λοιπόν ψυχή μου, ας πάμε πάλι κάπου 
κι ας είναι στο Πριγκιπάτο του Θανάτου 

Να λάμψουμε ή να χαθούμε 
κορμιά και νιάτα σαν αστραπή! 

Ιούλιος 2022 
(Ανέκδοτο)

Γιάννης Πατίλης, Δύο ποιήματα

ΒΕΡΓΙΝΑ 1977 Μ.Χ.

Φίλιππε δεν περίμενα πως θα σε βρίσκανε!
Άκου τα νέα μας λοιπόν·
ο Σάχης της Περσίας υποστήριζε τον Παπαδόπουλο
Αλλά στη μάχη του Πολυτεχνείου νίκησαν οι Έλληνες!
Εκεί στην πύλη την πλατειά έγινε ο τάφος του περσισμού
ενώθηκαν όλοι οι καθηγητές με το Λαό.
Βγάλαμε πάλι την ελευθερία από τον γύψο.
Μάς αναγνώρισαν γι’ αυτό οι Σκύθες και οι Τριβαλλοί

*

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΠΕΤΡΟΠΑΥΛΟΣΚ

Έπνιξε μέσα του ο μεθυσμένος δεσμοφύλακας την ταραχή.
Δεν κατουράει στο ντενεκεδάκι, δεν παραμιλά.
Κάθεται τώρα στο σκαμνάκι σιωπηλός·
η έκφρασή του είναι λίγο κωμική
κυριευμένη από αιφνίδια μελαγχολία κι απορία
καθώς τις άριες ακούει απ’ το κελί
του γεωγράφου Πέτρου Αλεξέγιεβιτς.

*Από τη συλλογή “Κέρματα”, εκδ. Εγνατία, Θεσσαλονίκη 1980.

Βόρεια Βορειοανατολικά – τεύχος 7 – Μάης 2023

Εμπνευσμένο από τις ανησυχίες και τους δημιουργικούς ορίζοντες των ανθρώπων που ζουν και βιοπορίζονται στη Λέσβο, ανθρώπων διαφορετικών καταβολών και προσανατολισμών, το «Βόρεια-Βορειοανατολικά», κυκλοφορεί το 7ο τεύχος του αφιερωμένο στη γενιά του 1920.

(Ακολουθεί απόσπασμα από το σημείωμα της συντακτικής ομάδας)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ είναι η ιστορία μιας αποτυχίας. Ξεκινήσαμε με τη φιλοδοξία να φτιάξουμε ένα τεύχος που θα ήταν αφιερωμένο σ’ εκείνη τη γενιά των ανθρώπων που εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Είτε λίγο πριν, μεσούντος του Ελληνοτουρκικού Πολέμου, είτε κατά την Καταστροφή και στον απόηχο αυτής. Αυτή η γενιά ανθρώπων μεγάλωσε μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα της πανωλεθρίας του 1897· πέρασε την εφηβεία της μέσα στην ατμόσφαιρα της εθνικιστικής ανάτασης που έφεραν οι ιμπεριαλιστικού τύπου επιτυχίες του ελληνικού αστισμού κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών· βίωσε στο πετσί της τις συνέπειες του Διχασμού (συνέπειες που ακόμη οριοθετούν μ’ έναν τρόπο τον δημόσιο βίο στην Ελλάδα)· με το που ενηλικιώθηκε, έχασε τη ζωή της στα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ή, στον απόηχο αυτού, αρρώστησε μαζικά και πέθανε από την παγκόσμια πανδημία ισπανικής γρίπης· βίωσε τη συντριβή του κρατικού φαντασιακού που εξέθρεψε τον ελληνικό πολιτικό βίο κατά τον πρώτο αιώνα ύπαρξης του ελληνικού κράτους. Κυρίως, αυτή η συντριβή του φαντασιακού του ελληνικού εθνικισμού στις στάχτες της Σμύρνης, υπό το αδιάφορο βλέμμα των ναυτών και των στρατιωτών του ευρωπαϊκού και υπερατλαντικού αστισμού, επέφερε μια τρομακτικών διαστάσεων κρίση ταυτότητας που οι εικοσάχρονοι-εικοσιπεντάχρονοι νέοι της δεκαετίας του 1920 κλήθηκαν να διαπραγματευτούν.

Το θέμα του τεύχους αυτού θα ήταν το πως έγινε –ή δεν έγινε– η διαπραγμάτευση αυτή. Αυτό θα επιδιώκαμε να κάνουμε αν δεν αποτυγχάναμε τόσο οικτρά. Γιατί όμως αποτυγχάναμε κατ’ επανάληψη να διαπραγματευτούμε το θέμα μας; Γιατί οι συνεργάτες και οι συνεργάτισσες δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν; Γιατί εμείς οι ίδιοι δεν μπορούσαμε να φέρουμε εις πέρας αυτήν την αναζήτηση; Ήταν μόνο η πολιτική βία που ασκήθηκε πάνω στα σώματα και στις ψυχές μας κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού; Σίγουρα συνετέλεσε, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ίσως η βασικότερη παράμετρος να ήταν ότι όλοι και όλες μας αισθανόμασταν απόκοσμα οικεία με αυτή τη «γενιά του 1920». Βιώσαμε, άλλωστε, κι εμείς ανάλογες μετατοπίσεις κρατικού φαντασιακού: η «ισχυρή Ελλάδα» του 2000-2004 θάφτηκε κάτω από τα μπάζα του χρέους ως πολιτικής κρατικού εξανδραποδισμού, πνίγηκε στα απόνερα της εγχώριας και παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η επίπλαστη μεταπολιτευτική συναίνεση ξεμπροστιάστηκε απ’ την είσοδο των ναζιστών στην ελληνική Βουλή. […]

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΔΟΚΙΜΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΥΝΕΖΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΟΡΡΕ,
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΟΥΒΕΛΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΝΔΡΟΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ – ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ: ΝΑΝΣΥ ΑΓΓΕΛΗ, Ζ. Δ. ΑΪΝΑΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΥΝΕΖΗΣ,
Α. ΕΠΙΘΕΤΗ, ΝΙΚΟΛΑΣ ΕΥΑΝΤΙΝΟΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΗΣΑΚΗ,
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Κ., Δ. Μ., ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΡΤΙΝΗΣ,
ΒΑΛΑΝΤΗΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ, ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ,
ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ,
ΠΑΝΟΣ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΤΤΑΚΟΣ,
ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΕΒΕΔΟΥΡΑΚΗΣ,
ΣΑΜΣΩΝ ΡΑΚΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΙΟΥΚΑ, ΝΙΚΟΣ ΣΦΑΜΕΝΟΣ
ΚΟΜΙΞ: ΕΛΕΝΗ ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Συντακτική Ομάδα:
Ζ. Δ. Αϊναλής, Αλέξανδρος Καραβάς, Παναγιώτης Κοσκινάς,
Γιάννης Μαμάκος, Χρήστος Μαρτίνης, Γιάννης Παττακός, Ελένη
Ρουσοπούλου.

site: https://vvanatolika.gr

Χρήστος Κεραμίδης, Αυτοσχεδιασμοί 

Παράξενη φωνή
Οι οδηγοί των άγριων
κοπαδιών.

Η αυστηρή γεωμετρία του ωκεανού
στην έπαρση αψίδων
του γρανίτη.

Και ’κείνη,
η παράξενη φωνή
που άκουγε ο βοσκός στο σούρουπο.

(ανέκδοτο)

Δημήτρης Π. Παπαδίτσας, Το παράθυρο

ΙΙΙ

Γιατί έχω μέσα μου ένα νεκρό πουλί και συ το λυπάσαι.
Γιατί μου κρατάς τα χέρια και τα δικά σου χέρια τα ‘χω
κρυμμένα στον ύπνο μου.
Γιατί το σώμα σου μοιάζει με όνειρο που ακολουθεί τις πράξεις μου
όλη τη μέρα.
Και λίγο-λίγο μου έρχεται στη μνήμη
Γιατί μου λες για την αγάπη.
Μου λες πως αποχαιρετιώνται δυο κι αφήνουν την αγάπη μόνη.
Σαν το μαργαριτάρι έξω από το στρείδι του.
Γιατί μου λες πολλές φορές για την αγάπη ότι είναι σύμπτωση.
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

*

Γιατί σ’ αγκαλιάζω και σε μυρίζω όπως αρνί που οσφραίνεται
το χόρτο.
Γιατί δέχομαι τη φωνή σου σα να ‘ναι σπόρος
Κι εγώ σα να ‘μαι φρέσκο χώμα.
Γιατί σ’ αγκαλιάζω πάντα κι απέναντί μας μια μέρα σημαδεύει
την αγάπη μας.
Όπως εμένα κάποτε που με πυροβολούσε η νύχτα.
Γιατί σε βλέπω σαν πηλό και θέλω να σου δώσω το σχήμα
της αγωνίας μου.
Κι ύστερα πάλι να σε ξαναπλάσω.
Γι αυτό σ’ αγαπώ
Γιατί είσαι η αγωνία μου.

*

Γιατί μες στον καιρό είσαι η ελπίδα όπως η γλύκα του
καρπού τα βάθη.
Όπως τα δακρυσμένα μάτια την ώρα που φεύγουμε.
Γιατί είσαι το τρένο κι ο δρόμος και το χέρι μου που σε
αποχαιρετάει.
Γιατί είσαι η καρδιά μου που χτυπάει μουσικά όταν αγγίζω
και τα νύχια σου
Που είναι στο δέρμα μου σα σκορπισμένα λουλούδια σε νερό
Γιατί είσαι το τραγούδι μου που λέω τ’ απογεύματα.
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ:
https://christinehag.wordpress.com/2023/08/14/to-parathiro/