Πριν το πάτημα της σκανδάλης
το στόμα γέμιζε
με καραμέλες γυάλινες
και μια ανάμνηση απόκοσμη

Έφτυνες κομμάτια αμμοβολή

Άνθιζαν τότε
ευωδίαζαν
οι καρδιές και οι μνήμες

Ξεχύνονταν κομμάτια οι ζωές
Γέμιζαν ταξίδια μεταφυσικά και γερασμένα
από την απουσία

Μάζευες δάκρυα από γέλια
τα άφηνες στο χαρτί
μικρά μαύρα σημαδάκια
και η ιστορία ξεκινούσε
πάλι από την αρχή

Σαν τη δροσιά του πιο αγαπημένου ψέματος
Σαν την ανάμνηση του πιο θλιμμένου τραγουδιού

Και σε ρωτούσα γελώντας…

Ταξιδεύει άραγε ό,τι πνίγεται στην αγάπη;

*Από τη συλλογή “Nigredo”, ΑΩ εκδόσεις, 2023.

Σύννεφα, οιωνούς εγείρουν,
όταν ο ήλιος αποκαρώνει
και η ευδία ιδιάζοντας,
μιάν άλλη αισθητική προβάλλει.
Μαντήλι στο κενό φουσκώνει λιγερά το βλέμμα,
που, απλανώς, κοιτούσες.

Στους Roger Gilbert-Lecompte, Rene Daumal, Hendrick Cramer, Luc Dietrich

Όλοι οι φίλοι μας είναι νεκροί
Πλανηθήκαμε παρ’ όλες τις ελπίδες μας
ήμασταν εντούτοις όντα ικανά να πεθάνουμε
Και μοιάσαμε με τους εαυτούς μας πάρα πολύ
Και κανένας ποτέ δεν θα καταλάβει
Ποτέ κανένας δε θα μας ακούσει
Ποτέ κανένας δε θα θυμηθεί

Κι απόψε με το στήθος μου ορθάνοιχτο
Σ’ όλα τα πλήγματα ενός βαριού ολέθρου
Θυμάμαι με τα δάκρυά μου
Και ξέρω ότι ήμασταν οι μόνοι παρόντες και αιώνιοι
Οι μόνοι ικανοί ν’ αναλάβουμε την Κληρονομιά
Να ορθωθούμε σαν υνιά
Και να ξεσκίσουμε αυτόν τον νεκρό καιρό

*Από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2023/08/25/oloi-oi-filoi-mas-einai-nekroi/

Κανείς δε μιλούσε.

Στο δωμάτιο εκείνο ήταν απαγορευτικό
Το οτιδήποτε.
Υπήρξαν αρκετοί εκεί.
Όσο να συνηθίσεις ήταν ζόρικο.
Όσο να μαραζώσει ο εαυτός σου ήταν το κρίσιμο.
Μετά γινόταν σταθερό.
Μια φαινόμενη παύση.
Ύστερα στις θέσεις των πρώτων οι επόμενοι,
Ύστερα στα παπούτσια των πεθαμένων οι νέοι.

Επιτρεπόταν να αναπνέεις∙
Υπό όρους.
Επιτρεπόταν να ανοίγεις τα μάτια σου∙
Αν κοίταζες μονάχα εκεί που έπρεπε.
Επιτρεπόταν να κουνήσεις ελαφρώς τον καρπό σου∙
Αν επρόκειτο να νουθετήσεις τον παραβάτη μπροστά σου.

Όλοι κάθονταν ο ένας πίσω από τον άλλον.
Κανείς δεν έβλεπε παρά μόνο πλάτες, σβέρκους, τριχωτά αυτιά.

Δεν είχε νύχτα και μέρα στο δωμάτιο
Ούτε τέχνη, ούτε ηδονή, ούτε κάτι
Κάτι ρε παιδί μου, πως το λένε
Κάτι, μια αμαρτία, ένα παιχνίδι, μια ξεροκεφαλιά
Κάτι να σπάει τη νέκρα.

Κάθε τόσο,
Αδύνατο να υπολογιστεί το κάθε πότε,
Σηκωνόταν ένας -από όλους- όρθιος
Κατέβαζε το παντελόνι του
Και έδειχνε στον από πίσω τις τρίχες των γλουτών του∙
Πριν προλάβει να σηκώσει τον καρπό του ο από πίσω
Ένας καινούριος καθήμενος,
Ένας άλλος ταπεινωμένος,
Έπαιρνε τη θέση του περήφανου εκτελεσμένου.

Νομίζω πως θα επέστρεφα να ζήσω με τα ζώα – είναι τόσο γαλήνια και αυτάρκη
Στέκομαι και τα κοιτάω ώρες και ώρες.

Δεν ιδρώνουν και δεν κλαψουρίζουν για την κατάστασή τους.
Δεν μένουν ξάγρυπνα την νύχτα να κλαίνε για τις αμαρτίες τους.
Δεν με αηδιάζουν συζητώντας το καθήκον τους προς τον Θεό,
Κανένα δεν είναι ανικανοποίητο, ούτε ένα δεν παραληρεί με την μανία να κατέχει πράγματα.
Κανένα δεν προσκυνάει το άλλο, ή το γένος του που έζησε πριν χιλιάδες χρόνια
Κανένα δεν είναι αξιοσέβαστο ή δυστυχισμένο σε όλη τη γη.

*Mετάφραση Νίκος Δήμου

**Παρμένο από εδώ: https://poiimata.com/2023/08/22/zoa-whitman/

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Τώρα ανεβαίνουν στη σκηνή.

Καλωσορίστε τα.

Η πρεμιέρα τους θα είναι και η τελευταία τους παράσταση.

Μπρος στα μάτια αόρατων θεατών.

Μες στους άψυχους δρόμους γεμάτους σκιές φαντασμάτων.

Καθείς κρυμμένος πίσω από την κάμερά του.

Παρακολουθούν.

Πίσω απ’ αυτή την κάμερα που οι Μεγάλοι φαγώθηκαν να καταγράφουν.

Να καταγράφουν καρέ-καρέ τα αίσχη.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Τις ισχνές κατάντιες της ανθρωπότητάς Των.
Η δύστυχη πασχίζει εδώ και αιώνες, μα δεν φτάνει στην αυτοκαταστροφή της.
Και τούτο εξαιτίας των ευαίσθητων σκεπτόμενων Ανθρώπων που αντιδρούν.
Μα τώρα παρακολουθούν.
Βλέπουν κι αφρίζουν όταν οι Μεγάλοι στέλνουν τους προστάτες Τους να καταστείλουν τους γιατρούς εν μέσω πανδημίας.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Τούτη η παράσταση ήταν και είναι η Μεγαλύτερη πανδημία.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Κείνων των Μεγάλων που αυτο-γράφονται στην Μεγάλη Ιστορία Των, επειδή στέλνουν τους άλλους τους προστάτες Των σε κηδείες απεργών πείνας.

Κι όλα αυτά για να φιμώσουν μια φωνή που δεν φιμώνεται.

Μια φωνή που καταδικάζει τα αίσχη.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Των Μεγάλων που αυτο-καδράρονται σε επίχρυσες κορνίζες για τις επαναπροωθήσεις των άμοιρων κατατρεγμένων νεηλύδων.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Εκείνων που αυτο-παρασημοφορούνται επειδή στέλνουν ελικόπτερα στα αγνά ελεύθερα βουνά μήπως και πιάσουν κανέναν να εισπνέει καθαρό αέρα.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Αυτών που αυτο-χειροκροτούνται στις 20.00, επειδή κυβερνούν τα σάπια Μεγαλεία Των, χρησιμοποιώντας τον χειραγωγημένο λαό που χάφτει τούτο για αλληλεγγύη.

Κείνα τα Μεγαλεία που απαγορεύουν την επαφή ανθρώπου και θάλασσας.

Της πλέον υγειούς σχέσης του ανθρώπου με τη φύση, επί αιώνες.

Της αρμυρής της θάλασσας που τον πόνο απαλύνει.

Από κείνα.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

(SaMadeCa, 7/4/2020)

*Σχετικός σύνδεσμος: https://ataktapoemata.wordpress.com/2020/04/08/%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%af%cf%83%cf%87%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%cf%89%ce%bd/

Πύρινο ηλιοτρόπιο
η πεδιάδα που αγάπησα

τόπος τυλιγμένος στα νερά

χωρίς γέφυρες
χωρίς ορίζοντες

αλώνονται οι δυνάμεις
τα χέρια ικετευτικά –

τα μικρά μας όνειρα
παρηγορητικά λιμάνια

τόπος σε αναζήτηση ελπίδας.

Always I knew that it could not last
(Gathering clouds, and the snowflakes flying),
Now it is part of the golden past
(Darkening skies, and the night-wind sighing);
It is but cowardice to pretend.
Cover with ashes our love’s cold crater-
Always I’ve known that it had to end
Sooner or later.

Always I knew it would come like this
(Pattering rain, and the grasses springing),
Sweeter to you is a new love’s kiss
(Flickering sunshine, and young birds singing).
Gone are the raptures that once we knew,
Now you are finding a new joy greater-
Well, I’ll be doing the same thing, too, Sooner or later.

Πάντα ήξερα πως δεν μπορούσε αυτό να διαρκέσει
(Σύννεφα που μαζεύονται και νιφάδες που πετάνε, χιονιού),
Του χρυσού παρελθόντος πια είναι μέρος
(Ουρανοί σκοτεινοί κι αναστεναγμοί ανέμου νυχτερινού)·
Αλλά το να υποκρίνεσαι, δεν είναι άλλο παρά δειλία.
Καλύπτοντας το άχαρο αγάπης μας άνοιγμα με κλαδιά από μελιά-
Πάντα ήξερα πως αυτό έπρεπε να πάρει τέλος
Γρήγορα ή αργά.

Πάντα ήξερα πως θα συνέβαινε κάπως έτσι αυτό
(Βροχή που φλυαρεί και το γρασίδι που ξεπηδά),
Για σένα μιας νέας αγάπης το φιλί είναι πιο γλυκό
(Ηλιαχτίδες που τρεμοπαίζουν και νεαρά που κελαηδούν πουλιά).
Οι χαρές που κάποτε γνωρίσαμε έχουν χαθεί,
Τώρα βρίσκεις μια μεγαλύτερη νέα χαρά-
Βέβαια, η ίδια επίσης στάση από μένα θα κρατηθεί,
Γρήγορα ή αργά.

*Μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου.

Ολόκληρη επιστήμη το ακατόρθωτο
κι εγώ να μένω μετεξεταστέος κάθε χρόνο
στα ίδια πάντοτε «συνήθη»…

*

Όπου και να καταλήξει η πυξίδα
εγώ αφέγγαρος στα αντίθετα του δρόμου.

*

Όσο και να νυχτώσεις ουρανέ
πάντοτε θα ξημερώνεις
εφιαλτικά υπέροχος
για τις δικές μου αντοχές

*

Ούτε έγραψα ούτε θα γράψω
βουβός σκαλίζω στο κελί μου
μια ολόκληρη γεωγραφία
χαμένων ευκαιριών.

όλη η Ελλάδα μπλε
κι ο ουρανός της κόκκινος

όλη η Ελλάδα μπλε
και η καρδιά μας μαύρη

όλη η Ελλάδα μπλε
κι η ψήφος μας λευκή σαν χιόνι
(κι η αποχή το ίδιο)

Ζήτω η Ελλάδα!
Ζήτω η θρησκεία!
Ζήτω κάθε νέα μας υπέροχη αφασία!