ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ

Περιμένουν απόλυτα σιωπηλοί
μη τυχόν και πεταχτεί από το ράφι
μια μεγαλόσωμη προϊστορική γυναίκα
Ή γλυστρήσει από το κάδρο ένας γέρος,
κάποιος πεινασμένος σκύλος
Κι ενωθούν άθελά τους στο σκοτάδι
με τον διογκωμένο αρμό του τοίχου.

*

ΜΥΘΙΚΗ ΜΕΡΑ

Σε βλέπω στον ύπνο μου

είσαι δεκάξι
με την παλιά φωνή,
το γέλιο σου το φωταγωγημένο

και λέω
μήπως ξεχάσω τη χρονιά του ’90
που έμπασε τη θάλασσα στο σπίτι-

Θηρίο της αποκάλυψης-
αν έγραφα το ποίημα
απόψε-

θα είχες
κάτι από την αύρα
των ψυγείων

στα μαλλιά σου

*

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Σε ποιον ανήκει
το βραδινό πάρκο
του σκύλου,
ρώτησα,
σίγουρα όχι σε μένα,
είπε ο άντρας στο παγκάκι,
εγώ τις νύχτες
τις περνώ
με τη σκιά μου

*Από τη συλλογή “Μυθική μέρα”, εκδ. Ενδυμίων, 2014.