Μεγαλύτερη από όλες ευτυχία
αβασάνιστα οικειότητα
δηλώνεις βάζοντας
τα χείλη σου ακριβώς εδώ.

Επομένως αυτή είναι σκέψη
χωρίς σκέψη. Ειπωμένη παρ’ ότι
τίποτα δεν λέγεται, τίποτα ενόσω
τα πάντα, γυμνό

φιλί που τίναξε τα ψίχουλα
του χρόνου και τo όργιο
κάθε λογής ασημαντοτήτων που κόλλησαν
και στοιβαχθήκανε στο μυαλό

και τώρα, μονάχα από
δύο χείλη ξεχωριστά,
η προέλευσή της έρχεται στο φως
ώστε να αποκαλύψει:

ότι υπάρχει ιδίωμα που λέγεται
Ψυχή, μία γλώσσα που είναι
το φιλί η μεγαλύτερη από όλες
ευτυχία. Δεν μεταφράζεται.

*Από το βιβλίο “Μονοπάτι: Ποιήματα 1952 – 2001″, εκδ. Απόπειρα. Μετάφραση. Χ. Αγγελακόπουλος.