Άλλοι λένε τι θα πει εκείνο
ή το άλλο
ορίζουν με γένος και
ειδοποιό διαφορά
θυμούνται ένα αξίωμα
μια φυσική του ουρανού
κάνουν πυροστιά
με λέξεις από γνώση που
δεν άκουσα ποτέ μου

μερικοί τραγουδούν
μ’ έναν κόμπο στο λαιμό
μπροστά σε ένα κοινό
που κοιμήθηκε για πάντα
ή πέθανε όπως πεθαίνουν
οι τόποι των πανάρχαιων
δραμάτων

υποκρίνονται με ένα γελαστό
προσωπείο κι έξω δε σταματάει
να βρέχει μια βροχή που καίει
τις μάταιες τούτες σκέψεις
που ήρθαν απόψε
με διάθεση να με ξεκάνουν

εγώ είμαι σαλτιμπάγκος
-αντιστέκομαι-
ή ιερή δούλα των απανταχού
αμίσθωτων ποιητών
ορίζω το επέκεινα ως αυτό
που διαπέρασε απόψε το σώμα μου
και με πόνεσε στον θώρακα
στο κεφάλι
στις φτέρνες
κι εδώ, μη σφίγγεις
κι εδώ, πιάσε με