ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Μόλις ακόνισα το μαχαίρι
με τη λαβή του – στο χρώμα του θαλασσινού νερού
τα ψάρια μπροστά μου γυαλοκοπάνε
-σκάροι είναι-
το κόκκινό τους, αριστοκρατικό το λες
Μια μυρωδιά πελάγους
κολλάει στα ρουθούνια
αναπνέω βαθιά κι αναρωτιέμαι
μα πώς είναι τόσο αναζωογονητική;
ακόμα και πάνω απ’ τους νεκρούς
σκάρους…

*
ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Ζεσταίνω τις λέξεις
δίπλα στο αναμμένο τσιγάρο
εδώ και ώρα
μέχρι να διασταλούν
και ήσυχα περιμένω τη στιγμή
που θα εκτραπούν
και θ ‘ αρχίσουν τις
εκμυστηρεύσεις

*

ΠΡΟΤΑΣΗ

Εσύ γίνε ο φλεγόμενος τροχός
που λάμπει
και εγώ θα περάσω
μέσα από τις φλόγες σου.
Για το παιγνίδι μόνο
αφού αυτό είναι η ειδοποιός διαφορά
ανάμεσα
στο είναι και στο ουδέν