Γενικευμένη θλίψη
ο κόσμος είναι σκληρός
και ο καθημερινός αγώνας
συντρίβει τις υπάρξεις
ο καθένας
τραβά το δρόμο του
άλλοι στη θρησκεία
άλλοι στα κόμματα
και οι πιο άτυχοι
στο πιοτό
και στη σεξομανία
τέλος υπάρχουν
και αυτοί
που επιλέγουν
την ελευθερία
μα ο αγώνας γι΄αυτούς
είναι πιο δύσκολος
το να παίρνεις αποφάσεις
για τη ζωή σου
χωρίς έτοιμες συνταγές
που σου σερβίρουν άλλοι.

Ο κόσμος ο ανθρώπινος μέσα από δυστυχία ανείπωτη, είναι σκληρός, ανίκανος να αισθανθεί, διότι, τοποθετώντας ( για πολιτικοοικονομικούς λόγους ), την ηθική στον έρωτα – ερωτική πράξη, πνίγοντας τον ερωτισμό του, που είναι το μισό είναι του, εβλάφθη, ανηκέστως, αφού κατέστη ανάπηρος. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει ερωτικό γίγνεσθαι.
Στο σπίτι των κρεμασμένων δεν ομιλούν για σχοινί.
Θλίβομαι, που υποβιβάζετε την αδήριτη απόλαυση της ερωτικής πράξεως, έναντι της ανήθικης – στρεψοδίκου – προβοκατόρικης – εμπορευομένης θρησκείας, και, έναντι των εκπορνευομένων στους κεφαλαιοκράτες κοινοβουλίων, εξομειώνοντάς την με τον καταστροφικό αλκοολισμό, χωρίς να αναφέρετε των ναρκωτικών τον όλεθρο.
Κι αν πικράθηκα κι αν εστηλίτευσα
κι αν εγχειρίδιο άρπαξα να μπήξω,
μπροστά στης θάλασσας το δειλινό,
στων κάμπων, στων βουνών τον ορθρινό οργασμό,
δαγκώνοντας δυό χείλη,
τα μάτια μου να κλείσω.
Από – Γυναικών Πολυάνδρων –
ΣΕΞΟΜΑΝΉΣ