πως μπορεί
κάποτε ξεκίνησες με τόσα
όνειρα
άλλος αέρας φύσαγε στο
μέτωπο σου
πως μπορεί μικρέ μου
φίλε
ανακάλυψες τη ποίηση
μοίρασες τις λέξεις σου
και κανείς δεν τις άκουσε
τόσα χαμένα βράδια
πες μου μόνο γιατί
έγιναν όλα αυτά
γιατί έχασες έτσι
το καιρό σου

δεν περίμενες ποτέ
αυτό το μακρύ χειμώνα
ούτε τόσο πάγο

γείρε στο πλάι μου
και πες μου για τα χαμένα σου
όνειρα
πες μου γιατί αγάπησες τόσο τούτο το ταξίδι
όμως ίσως σε περιμένει μια νέα
άγνωστη πολιτεία
εκεί στην άκρη

ε
παράτα τις λέξεις σου
όσο είναι καιρός
άκουσε με

άνοιξε τα κλειστά σου παράθυρα
βρες δροσιά
και ξέχνα τις λέξεις
ξέχνα τες
όσο είναι καιρός

*Από τη συλλογή “Ανθισμένες νύχτες”.