Έχω εξασκηθεί στην απουσία μου
Γνέφοντας με κάθε ευκαιρία
καταφατικά στη σιωπή μου
Μεγάλη μικρή σιωπή,
εύκολα προσδέσιμη στο φτηνό μου άρμα
Μονος και στη μέση του κόσμου
Η απουσία μου δεσπόζει
πάνω σε αυτό το κορμί, ολοκληρωτικά
Κοιτώντας ευθεία προς τον χαμό
όλων των αγαπημένων μου ανθρώπων
Ανώφελα κι ανέξοδα. Αμετάκλητα
Από το χέρι μιας μοίρας κενής
κι αποτρόπαιας
Ξεριζώνοντας τη φωνή από τα στήθια μου
και καρφιτσώνοντας την
στο πρώτο περαστικό σύννεφο
Το σύννεφο που φεύγει μακριά και χάνεται
Κρύβοντας μέσα στον ορίζοντα
όλα όσα ποθούσα
Συνεχίζοντας να περπατώ
ανέμελος και σκυθρωπός, εδώ,
πάνω στα βήματα των άλλων
Τόσων πολλών άλλων, ολότελα άλλων
Καταρρίπτοντας κάθε επιθυμία
Τα φαντάσματα να σέρνουν τα κλειδιά
έξω από την πόρτα μου
Ρουφώντας τις πολύτιμες
χημικές βιταμίνες μου από τον κώλο
Χέζοντάς τες και ρουφώντας τες ξανά
Γυαλίζοντας πέτρες με την γλώσσα μου
Ταχυδρομώντας τες σε δέντρα
Δέντρα τρυφερά και καμμένα
Σκάβοντας τον τάφο μου ολομόναχος
Τρυπώντας με τα χέρια όλο το ταξίδι
μέχρι την κόλαση
Σφίγγοντας τα δόντια μου
μέχρι απόγνωσης
Θρυμματίζοντάς τα και σκορπώντας τα
μέσα σε ποιήματα προσευχές
Φυλακίζοντας κάθε σπιθαμή τρέλας
μες στο μικρό μου δωμάτιο
και πυρπολώντας κάθε έξοδο
προς την πίστη μιας διεξόδου
Αφήνοντας κάθε ερώτηση αναπάντητη
ειδικά όσες πρόκειται να στοιχίσουν
λίγο παραπάνω, πολύ παραπάνω
από όσα θα μπορέσω ποτέ να πληρώσω

Χρεοκωπόντας, ξανά και ξανά,
έως ότου το τελευταίο χτύπημα
να μην θυμίζει τίποτα από όσα ήμουν
ή κάποτε καταφέρω να γίνω