Ι.

Πάνε δέκα χρόνια κιόλας
ατέρμονη αναμονή
για το κυριολεκτικά
ασύλληπτο

Βαθιά εισπνοή

ΙΙ.

Με όλη τη δύναμη των πνευμόνων
εισπνέω βαθιά τη νύχτα
εκείνη του μήνα
που δεν είσαι εδώ
απαλλαγμένη από ενοχές
μιας πιθανής ύπαρξής σου
εκπνέω τον πόνο
της απίθανης σύλληψής σου
και γίνεται βάλσαμο
καπνός

ΙΙΙ.

Η μήτρα μου κι η θάλασσα
Ποτέ δεν ησυχάζουν

Μαζί μετράμε τα χρόνια
μαζί και τις απώλειες
σε ένα παράλληλο σύμπαν
μαζί χάνουμε τα παιδιά μας
εσύ στη θέλασσα εγώ
ας το ονομάσουμε ποτάμι

Μα δεν συγκοινωνούν
ποτέ αυτά τα δύο

*Από τη συλλογή “Ταυ – Είκοσι οκτώ ριπές και ένα πολεμικό ανακοινωθέν”, εκδ. Θράκα, 2022.