ΜΕΤΡΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Έχει χιονίσει και σουρουπώσει,
πιασμένοι χέρι χέρι ανεβαίνουμε τα σκαλιά
για το φαρμακείο της γειτονιάς.

Από τις αναμνήσεις που δεν επαναλαβάνονται
και μας ξεγλίστρησαν όταν το χιόνι έλιωσε
λυτρώνει μόνο η αίσθηση ότι μας συνέβησαν.

Είναι άνοιξη και ο σκύλος με δάγκωσε,
με τις βελούδινες γλώσσες της βυσσινί φούστας
πάω προς το φαρμακείο στο Σύνταγμα.

Το απρόοπτο μου άλλαξε το δρομολόγιο
κι ακύρωσε τις βλέψεις για εσπερινή ψυχαγωγία,
το σώμα ήθελε παύση καθηκόντων.

Αν υπάρξει παντού μετρό, η μνήμη
από την αίσθηση που δεν αγγίζεται
και δεν τη φέρνει πίσω κανένα φαρμακείο δαγκώνει.

Αν όλα ταυτιστούν με το ένα και εμπορικό,
η πόλη σε κάθε επιγραφή νέον στην πλατεία
είναι το Μετρό Σύνταγμα που αναπαράγεται.

*

ΣΑΣ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ, ΤΟ ΜΕΤΡΟ

Όταν ήρθα στη ζωή σας,
επαινέσατε τη λαμπερή καθαρή μου όψη,
την ταχύτητα αποστάσεων και συχνότητας
των δρομολογίων προς όλες τις κατευθύνσεις,
ήμασταν στην εποχή της λειτουργικότητας
κι εγώ σας έδινα την υπόσχεση,
ως το συλλογικό σας μέσο
έφερνα τη νέα τάξη πραγμάτων
που ακόμη δεν είχατε εμπεδώσει
σε σχέση με το κέρδος και την ανάπτυξη,
μετά, ήρθαν οι άστεγοι
και κρύφτηκαν απ’ τα φώτα μου
μην χαθούν οι διεθνείς προβολές της πόλης,
τα εκδοτήρια των εισιτηρίων έγιναν κέντρα
συλλογής πληροφοριών ΑΜΚΑ,
άρχισα να δυσκολεύω τις γενιές της επιτήρησης
ενώ ήθελαν τον νέο τρόπο ζωής,
μετέφεραν το κολατσιό σε καλαίσθητα τσαντάκια,
αλλά δεν είχαν πληροφορηθεί τις ξερές τακτικές,
πώς η επιθυμία γίνεται τυραννία,
καύσιμα υπάρχουν και θα πρέπει να τα πληρώσετε,
αυτό σας το υπόσχομαι ακόμα,
η πνοή αλλαγής που θα γκρέμιζε τα ήθη
μαζί και το καλάθι της πείνας
έρχεται με τις πορείες, το δικαίωμα
οι πολίτες να βγαίνουν στις στάσεις Πανεπιστήμιο
και Σύνταγμα, έξοδος Μεγάλη Βρετάνια,
μόνο που εγώ είμαι ένα μέσο και όχι το κράτος,
σας γελάσανε τα νέα σας καθίσματα,
η νοοτροπία είναι εκείνη η παλιά,
το Μετρό είμαι μια ακόμη βιτρίνα
του αντικοινωνικού κράτους με μηνιαίες κάρτες,
έτσι να στάζει λίγο ένα μικρό δικαίωμα
όπως το κερί σε ένα αυγό μάτι που δεν τρώγεται
κι ανοίγει μόνο την όρεξη, φαινομενικά.

*

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ, ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ

Είμαι το παρελθόν σας
που δεν διαλύεται με το πρωινό σας χάπι,
μεταμφιέζομαι σε μερικά υπόστεγα εφηβείας,
στο απροειδοποίητο τεστ στα μαθηματικά,
στο άγχος και το πρώτο σας φιλί,
είμαι ο ασθενής των μεταφορών,
μπαίνουν μέσα όλοι, μετανάστες,
καροτσάκια με μωρά, επαίτες, άνθρωποι
με βήχα και κινητικά προβλήματα,
δεν εξαιρείται κανείς από το δικαίωμα
στη μετακίνηση και οι φύλακες
λοξοκοιτούν όταν τρώτε και σκορπίζετε
ψίχουλα στην αποβάθρα ή το διάδρομο,
τα δικά σας περήφανα απομεινάρια,
εγώ είμαι η παλιά τάξη πραγμάτων,
το αποστεωμένο κι η βρισιά σας,
το σημειωματάριο που δεν πετάξατε,
το έπιπλο με τα γδαρσίματα,
το ρούχο με τις τρύπες στη μασχάλη.
Δεν είπα ψέματα, δεν έπεισα ποτέ
ότι είμαι κάτι το εξαιρετικό των ημερών σας.
Δυστυχώς επτωχεύσαμεν
θα ήθελα να σας πω, ο Ηλεκτρικός σας,
το μέσο της περιφρόνησης που σας δείχνει
ανθρωπιά και ανεκτικότητα,
χωρίς μοντέρνα φώτα και καθίσματα,
το λυπημένο σας πρόσωπο
σε κάποιον που δεν αλλάζει ζωή
ούτε δρομολόγιο έτσι ξαφνικά,
είμαι η ιστορία της πόλης και μια μέρα της,
για τα πάθη και τους καυγάδες, τις κλεψιές
και τις απάτες για μικροπράγματα,
δεν θέλω ούτε να σας ξέρω,
εσάς τους νομοταγείς κυρίους του Μετρό,
που δεν λέτε καλημέρα, χτυπάτε κάρτα
αμήχανα όπως το πέρασμά σας
στους δύο κόσμους της πόλης.
Η ντροπή δεν έφερε κανέναν στα όριά του
για να ξεκινήσει το μεγάλο ξερίζωμα
και να σταματήσει το γκέτο να είναι πικρό δέρμα.