Το Κάστρο του Κάφκα στέκεται πάνω από τον κόσμο
σαν μια τελευταία φυλακή.
του Μυστηρίου της Ύπαρξης
Οι τυφλές προσεγγίσεις του μας μπερδεύουν.
Απότομα μονοπάτια
δεν βυθίζονται πουθενά από αυτό.
Ο δρόμος ακτινοβολεί στον αέρα.
όπως ο λαβύρινθος των καλωδίων
ενός τηλεφωνικού κέντρου
μέσω του οποίου γίνονται όλες οι κλήσεις
απείρως μη ανιχνεύσιμες
Εκεί πάνω…
ο καιρός είναι παραδεισένιος.
Οι ψυχές χορεύουν ξεγυμνωμένες
μαζί
και σαν περιπλανώμενοι
στις παρυφές ενός πανηγυριού
χαζεύουμε το άπιαστο
φανταστικό μυστήριο
Ωστόσο, μακριά στην άλλη πλευρά…
σαν την πόρτα της σκηνής ενός τσίρκου
είναι ένα ευρύ, ευρύ άνοιγμα στις πολεμίστρες
όπου ακόμα και οι ελέφαντες
χορεύουν μέσα από αυτά

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.