Στις αζύγωτες ακρογιαλιές του Αϊ Στράτη
—γυμνές τώρα από ανθρώπινα ίχνη—
λευτέρωσα το κορμί και την ψυχή μου.
Είδα τους πολιτικούς κρατούμενους να συνομιλούν με τους
ψαράδες.

Όχι τίποτε σπουδαίο.
Ζητήματα καθημερινά του μόχθου και της βιοπάλης.
Μιλούσαν με τα μικρά τους ονόματα.
Ύστερα ήρθαν τα καράβια και τους πήραν.
Δεν ήξερα για πού.

Ξάπλωσα στη λευκή άμμο,
κοιτάζοντας τη γαλαζοπράσινη θάλασσα.
Άκουγα το πρωτόγνωρο τραγούδι των πουλιών
μιας Άγονης γραμμής.

(Ανέκδοτο) 11/11/2023