Υπήρξε ένας καιρός
που μες στη γλώσσα σ’ έβρισκα
ευκολότερα
από ότι με τη γλώσσα·
απέναντι
εικόνες που γράφονταν
αυτοφυείς
δίχως εντολοδόχους
ποίηση που χτιζόταν με την αγωνία της ύπαρξης
και όχι εξ αιτίας της·
και τα τετέλεσται των ανίσχυρων
που διέθεταν την εξουσία
των ισχυρών.
Θα βρω με μιας
πώς στροβιλίζεται η σκόνη εκείνη
που υποφέρει
σαν τον Ορφέα στον Άδη
ή σαν το Ρόδινο Ταττού·
εκεί έχω αφήσει
από τα νιάτα μου
μια ψύχρα,
που τώρα θα ‘ταν αν την είχα
ένα ποτάμι λάβας συνεχές
ή έστω αυτός ο στεναγμός
που μου χρωστάς
όπως με βλέπεις να γέρνω αδιαμαρτύρητα
στην έλξη τη χθόνια ολοένα
υπακούοντας,_

17/12/2019

*Από τη συλλογή “Κάτω Χώρες”.
**Το ποίημα είναι αναφορά σε δυο θεατρικά έργα του Τένεσι Ουίλιαμς: “Orpheus Descending” (O Ορφέας στον Άδη) και “Rose Tattoo” (Τριαντάφυλλο στο Στήθος).