Πάλι τα ίδια πουλιά μουρμουρίζουν
Θλιμμένες νυχτερινές συμφωνίες
Στα άγνωστα πρόσωπα
Που πια δεν ρωτούν για τίποτα
Κι όμως κοπιάζουν και κινούνται.

Όσοι δεν πρόλαβαν
Πλέον σιωπούν
Κάτω απ’ το κόκκινο νέφος μιας πόλης
Που τρεμοπαίζει επιδεικτικά τα βλέφαρα
Στους ανώνυμους ενοίκους των ημερών.

Νομίζω πως δεν έφτασα ακόμα
Κι ας έχω μες στα χέρια μου σημάδια
Από τον χρόνο που πέρασε με στόμφο
Και φύτρωσε αμφιβολίες στα όνειρα.

Σαν να μη χορταίνει ζωή ο καιρός
Και υπενθυμίζει μονίμως θανάτους
Που πηγαινοέρχονται βιαστικά.
Δεν βρίσκει φως
Ο δρόμος να συνεχίσει
Και περιορίζει τα γεγονότα σε καταναγκαστικό κύκλο.

Πριν ξημερώσει
Κάποιος θα σηκώσει το κεφάλι στον ουρανό
Και θα γνέψει καταφατικά.

Αργότερα
Πολλοί θα πουν πως αυτοκτόνησε.

*Από τη συλλογή “Οι ένοικοι των ημερών”, εκδ. Σμίλη, 2023.