Ακόμη με τη μνήμη του νερού
τον σχεδιάζεις, ολόφωτο,
την πρώτη ανθρώπινη μέρα του
αμβλύνεις τον πρωτόγονο τρόμο
βάζοντας πρώτα τον αμνό,

σαν φάντασμα εκείνη, ανεπαίσθητο
θρύψαλο ύλης,
υψώνεται έως την έκσταση.
Γυναίκες, με μύρο αλείψτε το μωρό,
το αίμα κρύψτε στους χιτωνες.

Και να η απόλυτη στιγμή
και να η αιώνια παρόρμηση
διαλέγεις να μείνεις άσημος εσύ
μες στους αιώνες.

*Από την ενότητα “Σκιασμών”. Περιέχεται στο βιβλίο “4Χ4 Ποιήσεις #3, ΑΩ Εκδόσεις, 2022.