Καταλύτη όλων των ωραίων πραγμάτων– Χρόνε!
που στα υγρά σου χείλη ο κόσμος
σταματάει μια στιγμή (μάταιος, περήφανος,
εν’ ακριβό κομματάκι γλυκών δακρύων)
χειρονομεί κι εξαφανίζεται–
απ’ όλες τις λεπτεπίλεπτες που μαζεύονται
χαρούμενα πάνω στη λήθη
γλυκύτερες απ’ οποιαδήποτε είναι μια•
το άγγιγμά της είναι ο φόβος της ρίμας–
στης ζωής την πολύ εύθραυστη ώρα
όταν ο κόσμος ήταν σαν ιστορία
καμωμένη απο γέλιο και δροσιά,
ήταν μια πτήση, ένα λουλούδι, μια φλόγα,
ήταν βλαστάρι φευγαλέα πλεγμενο
πάνω στη λεπτότητα) περιπλανιόνταν
(πολύ αργά) μία η δύο
κύριες σαν λουλούδια καμωμένες,
μαλακά κινούνταν ολοκληρωτικά
λυγερές κύριες καμωμένες από όνειρο
(στον οκνηρό κόσμο και νέο
γλυκά γελούσαν κι αγαπούσαν
κύριες με σίγουρα μάτια κι εύθραυστα,
στην πόλη της Βαγδάτης).
Χάρισμά σας οι νεκρές ωραίες σας κύριες
Χαρούμ Ομάρ και Δάσκαλε Χαφίζ.

*Μετάφραση: Σωκράτης Σκαρτσής. Από το βιβλίο “e.e. cummings, Puella mea”, εκδόσεις Όστρακα 1979.