1

“Σου ΄φερα λουλούδια
-οι ζωντανοί βλεπόμαστε με την αφή”
[σαν να ‘χει απ’ όνειρο
την ασυνάρτητη στιγμή].
Παραλογίζεται μισό φεγγάρι
η καταχνιά: Νικόπολη
με πυρετό κι εγκαύματα
στα ξεραμένα χόρτα.
Ποιος ν’ ακουμπήσει χέρι στους θεούς;
Πλησίασα κερί επάνω στα συντρίμμια:
“Ψυχή σπασμένη – όργια ποντίκια”.

2

Ψάρια ζαρωμένα
εκεί που έμεινα –
και πίσω: ήλιος οβίδα.
Αύγουστε, μ’ εγκατέλειψες·
και ο θάνατος δεν λέει να ξεκολλήσει

3

Ποιος είναι τόσο τολμηρός
να εννοήσει θάνατο όταν πλανάται
θέρος; Δες, δες: φωτιά επικλινής
συντρίβεται στα τείχη της Νικόπολης.

*Από τη συλλογή “Νικόπολη”, εκδ. Κοβάλτιο, Απρίλιος 2023.