Ένα πρωί
που περπατούσα
είδα στο δρόμο
δυο πέτρες
και είπα μέσα μου
“Αν δεν τις πάρω εγώ αυτές τις πέτρες,
δεν θα τις πάρει κανένας”.
Κι έτσι τις πήρα
και πήγα
και ήπια
τον καφέ μου
παρέα μ’ αυτές τις πέτρες.
Τις έβαλα απέναντι στο τραπέζι
και τις μιλούσα
περίπου δυο ώρες.
Στο τέλος κατρακύλησαν απ’ το τραπέζι
και πήγαν
και σκαρφάλωσαν
σε μια καρότσα με φρούτα.
Εγώ δεν παρεξηγήθηκα
απ΄ αυτήν τους την Κίνηση,
γιατί πιο κοντά είναι στη φύση τους
τα φρούτα
απ’ ό,τι τα καφεδάκια
και οι μαζώξεις.
Κι έτσι τις άφησα να πάνε όπου θέλουν.

*Από το βιβλίο ‘Το κλείστρο και άλλες ιστορίες”, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2022.